เมื่อหลายวันก่อนผมลงพื้นที่ไปติดตามการทำงานที่ต่างอำเภอ ขากลับเห็นชาวบ้านขายกล้วยหอมทองที่หน้าบ้านข้างทาง เลยแวะซื้อมาสองหวี กะว่าจะนำมาทานเป็นผลไม้ยามว่าง
พอนำรถไปเก็บที่บ้านพัก(ช่วงตอนกลางวัน) ก่อนที่จะกลับไปทำงานอีกครั้งในตอนบ่าย เห็นผู้หญิงที่ค่อนข้างจะมีอายุ เดินผ่านบ้านพัก มีถุงพลาสติกหาบของเดินผ่านมา เลยถามว่ายายมาทำอะไร ก้ได้คำตอบว่ายายมาหาเก็บขวดน้ำจะเอาไปขาย
ผมไม่ได้คุยอะไรกับคุณยายคนนั้นอีก แต่นึกขึ้นได้ว่าเรามีกล้วยหอมอยู่สองหวี ทานเองก็คงไม่ทัน เราควรแบ่งปันให้คุณยายท่านนี้เสียหนึ่งหวีดีกว่า เพราะเขาคงจะลำบากมาก มีอายุปูนนี้แล้วยังต้องคอยมาเดินค้นถังขยะเพื่อหาขวดไปขาย ก็คงจะเพื่อหาเงินไปซื้ออาหารหรือของกินของใช้เหมือนคนทั่วๆ ไป เราน่าจะแบ่งปันให้เขาดีกว่า เราทานหมดแล้วไม่พอเราก็ไปซื้อหาใหม่ได้ ...
คิดได้ดังนั้น ก็เลยขอให้รอแล้วบอกว่าผมมีกล้วยหอมอยู่สองหวี ผมจะแบ่งให่ยายหนึ่งหวียายจะรับไหมครับ พร้อมกับยื่นให้ ยายคนนั้นไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่ได้ให้พรผมอย่างยาวๆ จนจำได้ไม่หมด สรุปสั้นๆ ประมาณว่า " ขอบคุณ และขอให้มีความสุข ความเจริญ อายุ....ฯลฯ ...." สาธุ
แม้จะเป็นการให้เพียงเล็กน้อย ผมก็มีความสุขใจมาจนถึงบัดนี้ และคงจะหาโอกาสให้คนอื่น...เท่าที่จะทำได้อีกต่อๆ ไป
บันทึกความสุขมาแบ่งปันครับ
สิงห์..ป่าสัก 31 ส.ค. 2552
ธัมมเทศนามัย
"เจคอบ คนทำขนมปัง"
...โนอาร์ เบน ซี
เห็นแล้วนึกถึงบ้านนอก นึกถึงญาติพี่น้องว่า อนาคตจะมีใครบ้างหนาที่จะต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้บ้าง ไม่อยากให้มี ไม่อยากให้เกิด ไม่อยากเห็น และใครๆก็คงคิดเช่นเดียวกันนะครับ