ศิษย์มีครู ส่องสว่าง หนทางไกล เกินแสงใด ลบค่า… คำว่า”ครู”
โลกมีดาว สำหรับ ประดับฟ้า
ทอแสงจ้า ให้คน ได้ยลโฉม
บทเพลงแห่งดวงดาว ประเล้าประโลม
ต่างแสงโคม ส่องหล้า ยามราตรี
จวบรุ่งเช้า ดาวทุกดวง ค่อยล่วงลับ
แสงเดือนดับ ดูคล้าย เดือนหน่ายหนี
แต่โลกยัง ได้แสง แห่งสุรีย์
ทอรัศมี ให้สว่าง ตอนกลางวัน
แสงดาว และเดือน รู้เลือนหาย
สุรีย์ฉาย รัศมี มีแปรผัน
แต่แสงแห่ง ปัญญา อเนกอนันต์
สร้างและสรรค์ สังคม ให้ร่มเย็น
ครูคือผู้ จุดแสง แห่งชีวิต
ให้ลูกศิษย์ ทุกคน พ้นยากเข็ญ
ครูคือผู้ ยอมช้ำ ยอมลำเค็ญ
เพื่อจะเห็น ศิษย์ของตน เป็นคนดี
ใช่จะแข่ง แสงดาว บนราวฟ้า
ใช้จะท้า แสงเดือน ให้เบือนหนี
สายเลือดแห่ง ความศรัทธา ความปรานี
เกินกว่าที่ หมู่ดาว จะเข้าใจ
โลกมีดาว สำหรับ ประดับฟ้า
ทอแสงจ้า งามงด สวยสดใส
ศิษย์มีครู ส่องสว่าง หนทางไกล
เกินแสงใด ลบค่า… คำว่า”ครู”
รักและเคารพ
นายศิริวัฒน์ ขันโมลี
ม.6/5 เลขที่ 19
กลอนนี้ ต้องให้ห้าดาวเลยครับ
ทั้งสัมผัสนอก สัมผัสใน ทั้งการใช้คำ และ การจินตนาการ
รวมทั้งความหมายที่ประทับใจ
สวัสดีค่ะ ท่านรองฯ
ขอบคุณท่านมากค่ะ
ผมอ่านแล้วซึ้งเลยครับ เขียนดีมากเลยครับ เพราะจริง
ยังไงศิษย์ก็ไม่เคยลืมคุณครูหรอกครับ
จ๊ะ..นายเต๋า สิทธิพงษ์
ปล.วันนี้ครูตกใจกับอาการของเธอสุดๆ มาปวดจี๊ดในคาบครูแป๋ม
อืม...หากเป็นห้องอื่นคาดคงไม่เงียบแบบนี้ เรตติ้งยิ่งแรงอยู่...อิอิ......
พักผ่อนนะ อย่านอนดึก ต้องจากไกลไปหลายวันด้วย มอบงานซะนะ
ฝันดีหลับสบายนะคะ คิดถึงนะคะ แต่ไม่ค่อยว่างเลย
ขอบคุณค่ะ พี่ krupom ฝันดีเช่นกันค่ะ
เป็นอีกหนึ่งบทกวี ที่สร้างความประทับใจให้กับผมเป็นอย่างมากครับ ลูกศิษย์ครูแป๋มเก่งจริงๆครับผม
ขอบคุณค่ะ คุณพชร
สวัสดีค่ะ คุณครูธนิตย์
สวัสดีค่ะครูแป๋ม
ตอนนี้หนูทำงานที่ส่งครูเสร็จแล้ว
เหลือแค่เอาไปส่งครู
รอหนูก่อนนะค่ะ
เดี๋ยววันจันทร์หนูไปส่ง
ปล.หาที่จะเข้ามา post ยากมาค่ะ
น.ส.พีรฎา สุดแสวง
เข้ามาดื่มด่ำความรู้สึกที่ศิษย์มีให้กับครูผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชาความรู้ให้ ความกตัญญูต่อครูผู้หวังดีต่อลูกศิษย์อย่างจริงใจ
ก็ขอให้ศิษย์ผู้นั้นประสบผลสำเร็จในอนาคตนะครับ
สวัสดีค่ะ
ผมมา กล่าวขอโทษครูแป๋ม ณ ที่นี้ ไว้
เพราะผมใช้เพียงอารมณ์บวกกับความเครียดที่รุมกันเข้ามาทำให้ผมตัดสินใจพูดออกไปแบบนั้น ซึ่งผมก็ไม่ได้จำว่าพูดอะไรไปแล้ว แต่ทว่าครั้งนี้มิใช่นิสัยของโค้ก เพราะโค้กไม่เคยพูดเช่นนี้ด้วยเหตุผลนี้กับใคร เพราะไม่มีใครที่พูดกับโค้กแรงๆ แบบนี้
ทำให้สิ่งที่โค้กไม่อยากจะพูด ออกมาเป็นครั้งแรก ผมต้องขอโทษครูแป๋มมาก ๆ และหากครูรับฟังเหตุผลของโค้กอาจเข้าใจกันมากขึ้น
แต่ถ้านี้เป็นการสอนให้โค้กรู้จักควบคุมอารมณ์และตัดนิสัยนี้ออกไป โค้กบอกได้ว่าจะไม่มีอีกครั้ง
และคำขอโทษหากครูไม่ยินดีที่รับไว้ ผมก็ยังเป็นลูกศิษย์ครูคนหนึ่ง ยังรักและเคารพเหมือนเดิม
ครูลืมไปตั้งนานแล้ว อย่าคิดมากไปเลยจ๊ะ
มองไปข้างหน้า เพื่ออนาคตที่ดีงาม
คำขอโทษของโค้กเป็นอะไรที่แมนสุดๆ
นี่สิ..พระเอกตัวจริง เนอะ..อิอิ
ไม่เคยลืมพระคุณครูหลอกขอย้ำว่าไม่ลืมๆๆๆ