ดอกเล็กๆของดอกหญ้า ช่วยแต้มสีสัน และให้ออกซิเจนแก่โลกใบนี้

หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับภารกิจประจำวัน  ประกอบกับช่วงนี้อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว  แต่เมื่อมาเห็นดอกหญ้าดอกเล็กๆเหล่านี้ที่ขึ้นอยู่ตามข้างทาง และริมสระน้ำ ก็อดที่จะหยุดชมความงามของเธอไม่ได้  ยิ่งเมื่อได้รับน้ำฝนที่โปรยปรายลงมาในช่วงเย็น  เธอดูสดชื่นและสวยงามขึ้นอีกเยอะทีเดียว 

        ผู้เขียนเพียงเคยได้ยินชื่อ แต่ไม่ทราบหน้าตาว่าเป็นอย่างไร  ถ่ายภาพไว้และนำไปให้เด็กๆดู ถามหลายๆคนว่ารู้จักชื่อนี้ไหม ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าดอกสวย แต่ไม่รู้จักชื่อ พอสอบถามคนสุดท้าย เธอรีบบอกกกับผู้เขียนเลยค่ะว่า  หญ้าหมอน้อยค่ะ พร้อมกับวิ่งไปหยิบหนังสือมาให้และเปิดให้ดูถึงสรรพคุณ  เธอบอกว่าหนูรู้จักชื่อสมุนไพรหลายชนิด หญ้าเกือบทุกชนิดเป็นสมุนไพรเพียงแต่เราไม่ทราบชื่อและสรรพคุณ  ได้รู้จักสมุนไพรหลายตัวเมื่อครั้งไปช่วยงานเอกสารที่โรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร  

       งานนี้ต้องขอบคุณนักเรียนชั้น ม.๕ คนนี้ ที่ทำให้ผู้เขียนได้รู้จักสมุนไพรขึ้นมาอีก ๑ ชนิด 

                                                          

...

ชื่อวิทยาศาสตร์  Vernonia cinerea Less

วงศ์  Compositae

    รูปลักษณะ  ต้นสูงประมาณ  ๑ ฟุต  ใบคล้ายใบพริก  ดอกออกเป็นช่อเป็นกระจุกสีม่วง ขึ้นตามที่ 

                            รกร้างทั่วไป

         สีใบสีเขียว

         กลิ่น  ใบและต้นมีกลิ่นเหม็นเขียวขื่นเล็กน้อย

         รส ต้นรสร้อนขื่น  ใบรสเย็น  รากรสเย็น

         ส่วนที่ใช้ทำยา  ลำต้น  ใบ  ดอก  เมล็ด  ราก

         ประโยชน์ทางยา

                      ๑. ใช้ลำต้นแห้งประมาณ ๑๐-๑๕ กรัม ต้มเอาน้ำกินเป็นยาแก้ไข้  ปวดท้อง    ท้องเฟ้อ

                             ท้องขึ้น  ความดันโลหิตสูง

                      ๒. ใช้ใบสดโขลกให้ละเอียด  พอกแผลช่วยสมานแผล  ใช้คั้นกรองเอาน้ำหยอดตา              

                              แก้ตาฟาง  ตาแดง   

                       ๓. ใช้เมล็ดแห้งประมาณ ๒-๔กรัม  บดให้ละเอียดชงกับน้ำร้อน   กินเป็นยาขับ

                               พยาธิเส้นด้าย  ปัสสาวะขัด  ท้องอืด

                       ๔. ราก  ใช้รากสด  ๓๐-๖๐ กรัม  ต้มเอาน้ำกินเป็นยาขับพยาธิ  แก้ไอเรื้อรัง

 

ขอขอบคุณข้อมูลจากหนังสือ:

จิตตะเสน  เจริญ. เภสัชวัตถุ:เภสัชกรรมแผนโบราณสำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอน ปลาย.                   

                กรุงเทพฯ: สถาบันการแพทย์แผนไทย กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข, ๒๕๓๗.

        ( เลขหมู่หนังสือ ๖๑๕.๓๒   ๗๕ หน้า)