ขลุ่ย....

 

 

        “โด เร มี ฟา ซอล ลา ที ...”  นี่เป็นเสียงแรกที่ผมได้ยินในชั่วโมงดนตรี  มันเป็นเสียงของเพื่อนๆผม ที่กำลังท่องโน้ตเพลง  เพื่อนบาง

ส่วนก็ร้องเพลง  บางส่วนก็เล่นหยอกกัน  บางส่วนก็หยิบอุปกรณ์ดนตรีออกมาชมกัน  ส่วนตัวผมนั้นผมเลือกที่จะหยิบ... “ขลุ่ย”

              

        แต่การหยิบขลุ่ยของผมนั้นมันไม่ใช่เรื่องธรรมดา  เพราะผมไม่รู้ว่าจะใช้มันอย่างไร  ไม่รู้ว่าจะเป่ามันอย่างไร  ไม่รู้ว่าตัวโน๊ตใดอยู่ที่

ไหน  ผมไม่รู้อะไรเลย  แต่ที่ผมรู้มีอย่างเดียวคือ...

                 .....  ผมต้องเป่ามันให้ได้ .....

 

         การเรียนรู้ที่จะเป่าขลุ่ยของผมเริมตั้งแต่ตอนซื้อมาแล้วลองมานั่งเป่าเอง  เป่าโดยไม่รู้ตัวโน๊ต  เป่าโดยไม่มีทักษะ  เป่าโดยไม่มีใคร

สอน  เมื่อถึงเวลาเรียน  อาจารย์ที่โรงเรียนก็สอนผมเป่าขลุ่ย  อาจารย์บอกวิธีเป่าที่ถูกต้อง  บอกเทคนิคการจับขลุ่ย  บอกเทคนิคการเป่าขลุ่ย 

การสอนของอาจารย์  ทำให้ผมมีพื้นฐานความรู้เพิ่มขึ้น  รู้หลักการ  รู้เทคนิค  รู้วิธี  แต่สิ่งเหล่านี้นั้นไม่สำคัญเท่ากับการฝึกฝน             

                เพราะถ้ารู้แต่ทฤษฎีแต่ไม่รู้ปฏิบัติ  ความรู้นั้นก็เป็นเพียงนามธรรม 

สิ่งนี้เองที่ทำให้ผมได้ตระหนัก  และนำความรู้ที่อาจารย์ได้สอนมาฝึกปฏิบัติกับตนเอง  จนสามารถเป่าขลุ่ยได้ตามต้องการ 

              

         ด้วยพื้นฐานที่ตัวผมเป็นคนที่ชอบร้องเพลงเป็นประจำอยู่แล้ว  ทำให้เวลาที่ผมอยากเป่าขลุ่ย  ผมก็เพียงนึกเพลงและเป่าออกมาเป็น

เพลงนั้นๆ  เพราะการเป่าขลุ่ยนี้เองทำให้ผมอารมณ์ดี  การเป่าขลุ่ยเป็นการระบายอารมณ์ที่ดีสำหรับผม  ทั้งเวลาเหงา เศร้า  เครียด  เราก็

สามารถเป่าได้ตลอด  และด้วยการเป่าขลุ่ยนี้เองที่ทำให้ผมกล้า  กล้าที่จะรู้สึกถึงอารมณ์ที่แท้จริงของตนเอง  ถึงตอนนี้ผมก็ยังคงเป่าขลุ่ยอยู่

เรื่อยมา  และผมก็อยากให้ทุกคนได้ฟังเสียงขลุ่ยที่ผมเป่า  มาฟังกันนะครับ

 

แหล่งอ้างอิง

http://www.youtube.com/watch?v=_H2rjyvH9QA

 

 

ภาคผนวก

วันที่บันทึก 29 สิงหาคม 2552

 


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com