หลายๆ ชีวิตที่กำลังดำเนินกิจวัตรไปตามกาลเวลา แต่แต่ละเสี้ยววินาทีของผู้เขียนมันผ่านไปกับอะไรก็ไม่รู้ แต่รู้สึกว่าบางนาทีมันหนักอึ้งในหัวใจ ทั้งหนักและเหนื่อย ...จะเกิดจากอะไรก็ตาม แต่ก็ยังหยุดไม่ได้ ถอยไมได้ วางไม่ได้ อยากมีอิสระภาพเหมือนนกนะ บางครั้งเห็นมันโบยบินไปในท้องนภา ถลาไปในสายลม พลิ้วไหวเหมือนปุยนุ่น นกมันคงไม่ได้แบกภาระหนัก แต่คนอย่างเราๆ ทำไมมีภาระหน้ารับผิดชอบมากมายอะไร ขนาดนี้ ..... ...........ขอพักผ่อนกับบันทึกหน้านี้หน่อยนะ................. ...........ขอพักสายตา สัก 5 นาที.................... ...........อยากมีอิสระภาพสัก ครึ่งชั่วโมง................. ..........หายเหนื่อยแล้วจะกลับไปทำงานเช่นเคย............ ........................ห้วงแห่งความเหงาจากเราไปแล้ว..........เฮ้อ
แวะมาพักใจด้วยคนค่ะ ชวนจิบกาแฟค่ะ
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับ
ขอให้กำลังใจด้วยครับ
ความจริงอยู่ต่างจังหวัดน่าจะมีเวลามากกว่าคนเมืองหลวงนะครับ ไม่ต้องแย่งกันอยู่ แย่งกันกิน เสียเวลาเดินทางไปทำมาหากินไปกับรถติด ออกจากบ้านเช้าตรู่ กลับบ้านก็มืดเสียแล้ว เสียสุขภาพเพราะมลพิษ ถ้ามีโอกาสผมอยากกลับไปพัฒนาบ้านเกิดเมืองนอนครับ คิดถึงกุดป่อง น้ำหมาน น้ำเลย และอีกหลายๆที่ แต่ไม่รู้จะไปทำอะไรกิน
สวัสดีค่ะ