บนเส้นทางการทำงานนั้นสำคัญที่สุดก็คืองานในหน้าที่ของเรา ในการทำงานในหน้าที่จะเกิดความเข้มแข็งหลายปัจจัย เช่น เป็นงานของเราเอง เหนื่อยมากผลตอบแทนก็เต็มๆ การนำผลงานสู่เวทีก็ชัดเจนดี เค้าเรียกถูกคนถูกงาน ส่วนออฟชั่นหรืองานข้างเคียงที่เรารับผิดชอบ
อันนี้ก็ให้สีสรรค์สวยงาม ทำให้เกิดความแตกต่างจากหมู่ของเรา
เวลาคนเลี้ยงเค้าจะหยิบเค้าก็จะหยิบตัวที่แข็งแรง กระปรี้กระเปร่าเอาไปทำพันธุ์ ส่วนตัวที่ขี้โรคก็จับโยนทิ้งไปเพราะเดี๋ยวทำให้พรรคพวกเป็นโรคตายกันหมด พูดไปก็นึกถึงไก่ไปนะครับ
ฉะนั้นน้ำหนักของงานทั้งสองอย่างจึงสำคัญ และการตัดสินก็เหมือนผลงานศิลปะที่แล้วแต่มุมมองของคณะกรรมการฯ ก็ทายใจให้ถูก
คุณก็จะได้รับรางวัลชนะเลิศนั่นเอง
อย่างหนึ่งที่ผมคิดว่ามันสำคัญและก็จะทำให้เราไม่หลงทางนั่นก็คือ การคิดถึงเป้าหมายและลำดับความสำคัญของกิจกรรมหรืองานที่เราจะทำ ก็จะทำให้เส้นทางที่เดินสู่ความสำเร็จนั้นสั้นที่สุด
และตรงทิศทางที่สุดด้วย
มาชม
มาเชียร์
มาทักทายนะครับ
เข้ามาเยี่ยมทักทายน้องเช่นกันคะ
การที่เรารู้จักทิศทางของเรา ย่อมจะดำเนินไปตามแผนที่วางไว้ เพราะเรารู้ทิศทาง แต่ก็ยังมีเพื่อนร่วมงาน ที่ไม่มีการวางแผนร่วม มีส่วนร่วม หรือช่วยกัน แถมมือไม่พายเอาเท้าราน้ำ จึงกลายเป็นตัวถ่วงเพื่อนคนที่เขาตั้งใจทำตามเป้าหมาย
เพื่อนคนนั้นแหละตัวดี ที่ทำให้งานของเรา ชักช้า ไม่ตรงตามเวลา ฉะนั้นหน่วยงานใด มีคนประเภทถ่วงมากๆ ก็คงจะถ่วงความเจริญขององค์กรนั้นไปด้วย แย่เลยนะคะ
และมีไหม กรรมการ มองเห็นหรือไม่เข้าตากรรมการบ้าง ถ้าเราเป็นผู้ตั้งใจเสียมากเลย ผลดีออกมาได้ทั้งกลุ่ม แต่เสียขึ้นมา โทษเราผู้เดียว ระวังนะคะ ทำตัวเด่นจะเป็นภัยคะ