สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมโรงเรียนหลายแห่ง เพื่อชมผลการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ผมโชคดีได้พบคำประพันธ์ของครูที่ไปเยี่ยมบ้านนักเรียน ครูท่านนั้นเขียนด้วยความสุขใจที่ได้พบปะพูดคุยกับผู้ปกครองนักเรียน ผมจึงขอคำประพันธ์นั้นมา มีดังนี้ครับ
“เยี่ยมบ้าน...งานสนุก” กาพย์ยานี 11 หนึ่งกันยาปีสี่เก้า ศิษย์ของเราต้องเยี่ยมบ้าน บ่ายสามโมงก็เบิกบาน ต่างเรียกขานครบหกคน ลำมะโกรกและสระแก้ว ต้องรีบแจวไม่สับสน กนกวรรณก่อนทุกคน คนสวยสุดบุษรา (พี่ ม.4 เขาบอกมา) พ่อแม่กนกวรรณ อยู่ร่วมกันกับคุณย่า ความสุขมีทุกครา เพราะพึ่งพาอาศัยกัน ปลูกผักทำสวนครัว กินได้ทั่วแทบทุกวัน พอเพียงเหลือแบ่งปัน ความสุขสันต์ในวันนี้ ลูกดีรับผิดชอบ ขอขอบใจในหน้าที่ รองหัวหน้างานมากมี ครูวางใจในเนื้องาน กล่าวคำต้องอำลา ไม่รอช้าต้องถึงบ้าน บุษราย่ารอนาน หลานเปรียบปานดั่งดวงใจ ต้องคอยดูแลหลาน นัยน์ตาหวานให้สดใส ตะกร้อก็เตะไกล เก่งเกินจริงหญิงคนนี้ ขอฝากให้คุณครู ช่วยคอยดูอย่างถ้วนถี่ ขอทุนเรื่องเรียนดี ถ้าหากมีช่วยจุนเจือ อยู่บ้านดูแลน้อง งานบ้านต้องคอยช่วยเหลือ ตีได้ถ้าไม่เชื่อ ย่าบอกครูก่อนกลับมา กาญจนาบ้านต่อไป อยู่ไม่ไกลคุณครูขา ขับรถดูวิวมา ชมแมกไม้สบายอารมณ์ เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาบ้าง เธอบอกทางเสียงดังขรม เปิดกระจกรับสายลม ฟ้ามืดมิดปิดลงมา ฝนตกลงห่าใหญ่ ครูเปิดไฟขับให้ช้า อีกนิดคุณครูขา หนูพามาไม่ต้องกลัว ไม่กลัวเมื่อไหร่ถึง เหลือคนหนึ่งไปให้ทั่ว บ้านหนูไม่มีรั้ว เลี้ยวซ้ายชัวร์รีบจอดพลัน สระแก้วอยู่ไม่ไกล ไปตลาดแทบทุกวัน พ่อแม่มายืนยัน ลูกของฉันสอนง่ายดี ถามไถ่ความเป็นอยู่ ลูกของหนูคนหัวปี ช่วยงานอย่างถ้วนถี่ ขับรถไถในท้องนา ผู้หญิงสมัยนี้ งานทุกที่ต้องนำพา ในนอกบ้านไม่ระอา ยากลำบากอย่าท้อถอย ฟ้าร้องฝนตกหนัก ไม่หยุดพักรีบเร็วหน่อย วีรพันธ์แม่รอคอย ต้องรีบขับกลับโดยพลัน สายนี้ไปทางไหน ไม่เคยไปมาเหมือนกัน ชาวบ้านบอกทางตัน เข้าห้วยปักษ์หลักไม่ไกล ถนนดีมีลาดยาง ไม่อ้างว้างคุยกันไป ดวงอาทิตย์ตกร่ำไร แสงอำไพใสงามตา ถึงบ้านวีรพันธ์ ทางไม่ชันมีไร่นา เขียวสดงดงามตา สนธยาท้องฟ้างาม บันทึกการเยี่ยมบ้าน ประสานใจต้องไถ่ถาม ตีลูกได้ทุกยาม อย่าเกรงขามผู้ปกครอง เศรษฐกิจอันดับหนึ่ง ที่ต้องพึ่งให้ตอบสนอง ค่าใช้จ่ายก็เนืองนอง ครูจะต้องช่วยดูแล มอหนึ่งยังน่ารัก มักมาเรียนไม่เชือนแช มอสองเริ่มจะแถ หนีเรียนบ้างต่างไม่กลัว มอสามเข้าวัยรุ่น พ่อแม่วุ่นครูปวดหัว ติดตามดูให้ทั่ว อย่าเกลือกกลั้วสิ่งไม่ดี เด็กเป็นไปตามวัย ครูใสใจอย่าหลีกหนี ผู้ปกครองต้องถ้วนถี่ มีความรักให้ลูกยา กลับบ้านถึงสองทุ่ม ต้องส่งหนุ่มครูอนุชา วันนี้เหนื่อยเมื่อยล้า อย่าระอาอีกหลายวัน นักเรียนแสนสนุก ครูมีสุขเกษมสันต์ ต่างต้องพึ่งพากัน ศิษย์ของฉันเป็นคนดี (จบตอนที่ ๑)
เย้มาก่อนเพื่อน ทุกๆวันนี้ เห็นแต่ครูไปเยี่ยมบ้านนักเรียน แม้ที่บ้านสุ ครูก็ยังมาเยี่ยม เพราะลูกชายเรียน มอ.6 แล้ว และได้ตอบข้อซักถามต่างๆ จนสุเข้าใจจุดมุ่งหมายในการทำ ว่าทำไปเพราะอะไร
คืออยากให้คุณครู ผู้ปกครอง นักเรียนได้ทำความรูจักกันไว้ มีผู้ปกครองบางคน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ลูกแต่งตัวไปโรงเรียน ไปจริงหรือเปล่า บางคนไปเล่นเน็ท บางคนไปมั่วสุมอยู่สวนสาธารณะ
เมื่อครูเจอผู้ปกครอง ได้เล่าสู่กันฟังแล้ว จะได้ช่วยกันแก้ไข ครูก็มาเล่าประวัติ ลูกชายสุว่า เป็นเด็กดี และเขาได้เป็นหัวหน้าชั้น มา 3 ปีแล้ว ซึ่งสุไม่รู้ว่าลูกก็มีความดีความไว้ใจ จากเพื่อนอยู่
ครูที่มาเยี่ยม เคยสอนมาตลอด ยังถามเพื่อนๆเลยว่า ทำไมหลายปีแล้วยังเลือกหัวหน้าคนเดิม ทำไมไม่เลือคนอื่น เปลี่ยนไหม ก็ไม่มีใครเปลี่ยน ซึ่งการที่ครูมาเล่าให้สุฟังนี้ สุก็สบายใจ ที่ลูกตนเอง เป็นผู้นำนักเรียน ย่อมจะเป็นคนดี และเสียสละ มีความรับผิดชอบ และเป็นตัวอย่างที่ดี เพื่อนๆถึงได้เลือก
นี่ก็คือทำให้รู้จักลูกตนเองเวลาไปโรงเรียน เขาเป็นผู้นำแต่น้อย อนาคตจะเป็นผู้นำแบบไหน ก็คอยดูไปคะ ดีที่ครูมาเยี่ยมคะ ไม่เช่นนั้นไม่รู้คะ
กาพย์แต่งมามองเห็นการไปเยี่ยมได้ชัดเจนคะ มีทั้งฝนตกฟ้าร้อง ขลุกขลัก แต่ต้องไปเยี่ยม แล้วจะทำให้ครูรู้ว่า เส้นทางที่นักเรียนมาโรงเรียนนั้น สบายหรือลำบาก มาสายก็ควรให้อภัยกัน
เป็นโครงการที่ดีนะคะ แต่กลัวว่าครูบางท่าน จะไปเยี่ยมจริงหรือเปล่า จึงต้องมีรูปภาพมาประกอบด้วยใช่ไหมคะ (ย่าเอย ทำไมรู้ดีแท้) ว่าหยอกไปเฉยๆหรอก ครูดีดี รับผิดชอบกันทั้งนั้น พัฒนาตลอดเวลา
ไปก่อนนะคะ บาย บาย
* ชอบไปเยี่ยมเด็กที่บ้าน / เยี่ยมบ้านเด็ก... แบบไม่เป็นทางการค่ะ
* เมื่อคืนก็ไปส่งเด็ก ช่วง ๔ ทุ่ม บางวันก็ไปส่งเที่ยงคืน / หรือ ๒ น. ของวันใหม่ ....บ่อยครั้งที่ต้องใช้โทรศัพท์คุยกับผู้ปกครอง...บอกให้สบายใจว่า ...ตอนนี้ลูกคุณอยู่ช่วยงานที่โรงเรียนนะคะ สบายใจได้...เดี๋ยวจะขับรถไปส่งค่ะ (ใช้แรงงานเด็ก..บ๊อย-บ่อย) แต่เด็กเขาเต็มใจที่จะช่วยงานส่วนรวมนะคะ...เราเน้นเรื่องจิตอาสา... แต่ครูต้องหากะตังค์มาจ่ายค่าเลี้ยงอาหาร- ค่าขนม วิธีการหาก็ไม่ยาก ...รูดปื๊ดๆ จากบัตรตนเองไง
* ผู้ปกครองบางราย หวงและห่วงลูกมาก....แต่พอไปส่งถึงบ้าน ผู้ปกครองกลับหลบหน้าคุณครูเฉยเลย Hu Hu Hu Hu !
* โครงการเยี่ยมบ้านเด็กนับว่าเป็นโครงการที่ดีค่ะ เห็นควรสนับสนุนต่อไป
กำลังเยี่ยมอยู่เหมือนกันค่า....3 บ้านมืดดดดดดดดดดด
เย้ๆ ๆ ดีใจที่คุณสุมาก่อน
แล้ว... เวลาเจอหน้าครูดีใจหรือตกใจครับ (บางคนบอกตกใจ เอ๊ะ..ลูกไปทำผิดอะไรรึเปล่า ฮิฮิ)
ความต้องการสูงสุดของโรงเรียน คือ เมื่อครูเยี่ยมบ้านผู้ปกครองแล้ว ครูก็อยากให้ผู้ปกครองไปเยี่ยมโรงเรียนบ้าง เหมือนที่เขาว่า "ยิ้มให้ท่าน แล้วท่านจะยิ้มตอบเรา" นั่นแหละครับ
ยินดีด้วยนะครับ ที่มีลูกชายดีและเป็นผู้นำ ท่าน ว.วชิรเมธี บอกว่า "ลูกคืออนุสาวรีย์ของพ่อแม่ หากลูกดีอนุสาวรีย์ก็สวยงาม"
เป็นโครงการของ สพฐ. ครับ การถ่ายรูปนอกจากจะเป็นการยืนยันว่าไปจริงแล้ว ยังเสริมสร้างความชื่นชมและภูมิใจแก่นักเรียน ผู้ปกครองและครูด้วย เด็กเขามีความสุขมากเลยนะครับ ที่ได้ถ่ายรูปกับครูและผู้ปกครอง ความสุขนี้จะประทับใจเด็กตลอดไปครับ
ขอบคุณนะครับ
โอย... ทำงานถึงตีสองเลยหรือครับ
รูดปื้ด รูดปื้ด... ดีที่ยังรูดได้ครับ (หากเป็นผม อาจรูดแป๊ว รูดแป๊ว..แล้วมีตัวหนังสือบอกว่า คุณใช้ไปเกินวงเงินแล้ว...ฮ่า ฮ่า)
ธรรมดาของพ่อแม่ที่หวงและห่วงลูกครับ ที่หลบหน้าครู ก็เพราะไม่อยากเจอไง เหตุผลง่ายๆ ก็หลับแล้ว ตื่นกลางดึก ใครเลยอยากอวดโฉม (บางทีคนนอนข้างๆ ยังผวาเลย....ดีที่ไม่สวดมนต์ พุทโธ)
อูย.....มืดดดดดดดดดด ทั้ง ๓ บ้านเลยเหรอ...
แล้วหมาหอนด้วยรึเปล่า บรู้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ดอกไม้แสนสวยและถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยความซาบซึ้งในใมตรี น่ารักมากครับ
โครงการนี้ สำหรับเด็กเล็กๆ เช่นป.1 มันส์มาก ไม่รู้บ้านอยู่ไหน ถ้าอยู่ไกลๆนะ ถอยหน้า ถอยหลัง กลับรถ วุ่นวายไปหมด ก็เขาพูดไม่เข้าใจ บอกอธิบายไม่รู้เรื่อง
อ้าว....มาไวไปไว...
คิดถึงเหมือนกันแหละ เพียงงานมันยุ่งมากไปหน่อย
แล้วจะไปเยี่ยมบ้านนะครับ
น่าสนุกจริงๆ ด้วย ผมเคยเป็นคนขับรถให้ ผบ.ที่บ้าน ไปเยี่ยมบ้านเด็กอนุบาล กว่าจะได้แต่ละบ้านสนุกมาก
ขอบคุณครับ
ครูเยี่ยมบ้าน เป็นโครงการที่ดีนะคะ
นอกจากจะเยี่ยมบ้านแล้วยังแต่งเป็นกลอนได้ด้วย เก่งมากๆเลยค่ะ
ขอบคุณนะคะที่นำมาให้อ่านและรู้สึกดีๆค่ะ
มาเฝ้าบ้านและมาอ่านค่ะ จะเป็นยามเฝ้าบ้านที่ดีด้วยใจค่ะ สัญญา
ปล. รอของฝากด้วย อิอิอิ
เยี่ยมที่หนึ่งซึ้งหน้าที่ คุณครูดีที่ทำไป
เยี่ยมที่สองบอกจิตใจ คุณครูไทยให้สังคม
เยียมที่สามตามอดีต ครูรักศิษย์คิดชื่นชม
เยี่ยมที่สี่น่านิยม สมคุณค่าคำว่าครู
มาแล้วครับ กลับมาด้วยอาการสะบักสะบอม
มาถึงแปดโมง อาบน้ำกินข้าวแล้วสลบ มาฟื้นแบบสลึมสลือเอาตอนบ่ายแก่ๆ
ขอบคุณที่มาเฝ้าบ้านให้ด้วยใจครับ
ของฝากจากลาว
มีโปงของวัดพระธาตุหลวงมาฝากครับ ทำด้วยไม้ประดู่สวยมาก
ทางวัดสร้างขึ้นใหม่ ยังไม่ได้แขวนเลย ลาวเขารักษาวัฒนธรรมได้ดีมาก
ผมจำโปงได้ตอนอยู่ชั้น ป. 4 พระถั่งโปงตอนบ่ายสามโมง แล้วสักพักใหญ่ๆ ก็ได้ยินสียงพระทำวัตรเย็น พอโรงเรียนเลิก ผมก็จะเดินกลับบ้านผ่านวัด ได้ยินเสียงพระทำวัตรอย่างชัดเจน จนบางบทตะโกนสวดพร้อมกับพระได้ (คงไม่ถูกหรอก เพี้ยนมาก บาปรึเปล่าไม่รู้ แหะ แหะ)
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ คุณวิโรจน์
ขอบคุณกลอนที่ไพเราะ ความหมายดีมากทั้งสี่เยี่ยมครับ
ขอขอบคุณแทนคุณครูทุกคนครับ
ขอบคุณค่ะสำหรับของฝาก โปง
ดิฉันไม่เคยเห็นทำให้ได้เห็นค่ะ ได้ความรู้ค่ะ
สวยดีนะคะ คล้ายๆระฆังแต่สวยกว่า เสียงเหมือนกันไหมคะ
คราวหน้าจะไปไหนอีกรับฝากบ้านค่ะ อิอิอิ (ต่อไปจะเอาเป็นอย่างอื่นแล้วค่ะ อิอิอิ จะกล้าฝากดิฉันไหมเนี่ย)
ปล. อาจารย์ค่ะ ดิฉันจะงดเขียนบล็อกนะคะช่วงนี้ ถ้าเขียนจะมาบอกให้อาจารย์ไปอ่านเป็นหน้าม้าคนเเรกเลยค่ะ แต่จะเเวะมาอ่านบล็อกอาจารย์ตลอดนะคะ
โปงทำยากครับ นอกจากต้องมีไม้ที่สวยแล้ว ยังจะขุดเจาะทำเป็นโพรงอีก ใช้เวลานานและต้องมีเวลา อดทนด้วย ต่อมาทางวัดจึงเปลี่ยนเป็นระฆัง โปงจึงทะยอยหายไป จนบัดนี้หาดูยากมากครับ
เสียงโปงดังคล้ายกับเสียงโปงลางครับ เพียงแต่โปงใหญ่กว่ามาก เสียงจึงทุ้มกว่า
โปงเขาไม่ตีครับ ที่เพลงพื้นบ้านบอกว่า "พระตีโปงตะลุ่งตุ้งแช่..." ผิดครับ เพราะโปงใหญ่มาก ตีไม่ดังกังวาน พระหรือสามเณรจะใช้ไม้ขนาดเท่าน่องกระทุ้งไปที่ส่วนล่างสุดของโปงครับ ท่วงทำนองก็เหมือนตีระฆัง คือ เริ่มจาก เสียงห่างๆ ค่อยๆ ถี่ จนรัว แล้วก็ห่างๆ ค่อยๆ ถี่ จนรัว สามจบ
สมัยก่อนพระหรือเณรจะถั่ง (กระทุ้ง) โปงวันละสามครั้ง คือ เช้ามืดประมาณตีสามตีสี่แล้วแต่วัด เป็นสัญญาณให้พระมาทำวัตรเช้า หกโมงถั่งโปง บอกชาวบ้านว่าพระจะออกบิณฑบาต และบ่ายหรือเย็นเป็นสัญญาณการทำวัตรเย็น
คราวหน้ายังจะฝากอีกครับ ส่วนของฝากยินดีหาให้ทุกอย่างครับ (คงไม่ยากเกินกำลังนะครับ แหะ แหะ)
ผมเข้าใจครับว่า ต้องใช้เวลาและสมาธิมาก ขอให้ประสบผลสำเร็จนะครับ แล้วอย่าลืมบอกให้ผมร่วมดีใจและชื่นชมผลของความทุ่มเทนะครับ
หากเหนื่อยหรือเครียดมาก ก็หยุดแวะมาเยี่ยมบล็อกนี้สักพัก พอคลายก็กลับไปสู้ใหม่ เอ้า..สู้ สู้ สู้ ฮูเล ฮูเล ฮ่า ฮ่า ฮูลา ฮูลา เฮ้ เฮ็