หยุดเล่น...วางลง....ตั้งวงใหม่

        วันนี้คณะจากสภาการศึกษามาเยี่ยม สพท.หนองบัวลำภูเขต 1 มีการรวมตัวสมาชิกที่เป็นโรงเรียนในโครงการของเรามาเล่าเรื่องการจัดการความรู้ว่ายังสบายดีอยู่หรือไม่ในโรงเรียนในสังกัด สพฐ.ที่ร่วมโครงการของเราตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549

         มีคำบอกเล่าจาก ผอ. เกรียงไกร แห่งโรงเรียนกุดจิกวิทยา อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู  ที่สร้างความประทับใจให้แก่คณะของเรา

         เราอาจจะเคยได้ยินข้อความที่ว่า "โยนกลอง"  และจะพบว่าในวงการ โดยเฉพาะในราชการจะมีการโยนกลอง ซึ่งหมายถึงเมื่อมีปัญหาให้คนอื่นรับไป  หรือมีงานจะต้องทำ ก็โบ้ยให้คนอื่นรับไป

          ดังนั้น เมื่อมีปัญหาเรื่องนักเรียนอ่านไม่เก่ง เขียนไม่เป็นในระดับอุดมศึกษา ก็จะโยนไปให้ครูในระดับมัธยม ว่าสอนไม่ดี ครูมัธยมก็จะโยนไปให้ครูประถม   ครูประถมก็จะโยนไปยังระดับอนุบาล ระดับอนุบาลหันซ้ายหันขวาไม่พบใคร ก็โยนไปให้พ่อแม่ ผู้ปกครอง

          แต่ที่โรงเรียนนี้รับกลองไว้เอง แ้ล้วขอเริ่มวงกีฬาใหม่ โดยเชิญผู้ปกครองเด็กอนุบาลมารับฟังว่าโรงเรียนจะสอนเด็กอนุบาลให้อ่านออก  แต่ทางบ้านต้องให้สัญญาง่ายๆ 3 ข้อ

           1. ให้ทำงานตามอัตภาพ   คือ ทางบ้านต้องมอบหมายงานให้เด็กอนุบาลทำ หรือรับผิดชอบ โดยเป็นงานที่เหมาะสมกับเด็ก เช่นกรอกนำ้ใส่ขวด (พลาสติก แน่ๆ) ใส่ตู้เย็นเป็นประจำ

           2. พาลูกเปิดหนังสือ อ่านให้ลูกฟัง หรือให้ลูกอ่านให้ฟัง หรือคุยเรื่องหนังสือของลูกวันละเล็กละน้อย

            3. สอนลูกเรื่องสัมมาคารวะ  

           ที่เหลือเดี๋ยวโรงเรียนทำเอง

    ฟังแล้วภาวนาสามรอบให้ทุกโรงเรียนรับกลองแล้วไม่โยนต่อแบบนี้บ้างค่ะ