เพลง สถานีน้ำตา

ศิลปิน พิทักษ์เสริมราษฎร์

 

รถไฟพานาง หายไปกับราง รถไฟ
สายตาอาลัย เห็นมือโบกไกวให้การอำลา
เสียงล้อรถเคลื่อนเบือนการเลื่อนจังหวะเวลา
พารถไฟ เคลื่อนไปช้าๆเวลาที่เราจากกัน
น้ำตาตก ในอกหัวใจหดหู่ ทั้งๆที่รู้ว่าเธอต้องไปจากฉัน
เธอมาให้เห็น ให้เจอให้ใจผูกพัน เป็นภาพที่เหมือนภาพฝัน ..
ซับในหมอกควัน.. เลือนลางลับไป
สัญญาณอำลาที่ชานชลา เมษายน
ดอกคูน ร่วงหล่น ร่วงเหงาอยู่บน ถานีรถไฟ
ซากความหวานชื่นรดความขื่นที่ขมข้างใน
..หวูดครางยิ่งฟังปวดใจ หวั่นไหวในวันอำลา
รักบริสุทธ์ ความสุขที่คว้าที่ไขว้ รักแท้ที่ใจที่ใครต่างไขว้คว้าหา
ร้าววิญญา ..
ในห้วงแห่งปราถนา เหมือนภาพลวงตา ..ไขว้คว้าสายลม
*ลบเลือนความจำที่เคยคู่กันฉากสุดท้าย
เสียงล้อรถไฟ ขยี้หัวใจที่โซซานซม ..
ไปเถิดเธอเอย ลืมเลยว่าเคยชื่นชม
ดอกคูนเคว้งคว้าง กลางลม อ่อนซบซมกับพื้น ถานี ..