...ร้านอาหารบนเรือจ้าง...
ครูเปรียบเสมือนเรือจ้าง.... คำนี้หลายคนอาจได้ยินจนคุ้นชิน แต่คนอย่างฉัน ไม่มีวันเชื่ออะไรง่าย ๆ
เรือจ้างคืออะไร
คลื่นจัด ซัดกระหน่ำ เรือแทบคว่ำ สนั่นไหว
ด้วยจิต คิดตั้งใจ พาศิษย์ให้ ถึงปลายทาง
ครูนั้นหรือ คือเรือจ้าง ที่นำทาง ข้ามฟากหนา
ด้วยจิต คิดเมตตา ช่วยนำพา ศิษย์ข้ามไป
คราถึงฝั่ง ดังประสงค์ ศิษย์เผ่นลง รีบโดดผาง
ครูจ้อง มองตามทาง จนศิษย์ห่าง ไปลับตา
สารพัดคำเปรียบเทียบที่จะมีให้กับครู หรืออาชีพของความเป็นครู แต่นั้นอาจจะเป็น 20 ปีที่แล้ว แต่ในยุคปัจจุบันฉันอยากเปลี่ยนคำเปรียบเทียบนี้ใหม่ลองดูนะว่าพวกคุยเห็นด้วยกับฉันหรือเปล่า...
วันหนึ่งฉันหิวและคิดว่าต้องการกินอาหาร ฉันพบว่า ฉันมักเลือกร้านอาหารตาม ฐานนะทางการเงิน 80% และ 20% เลือกตามอารมณ์ แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น อารมณ์ก็ขึ้นอยู่กับฐานะการเงินอีกอยู่ดี ถ้าทุกคนมีสิทธิที่จะเลือกร้านอาหารที่ดีที่สุด คุณจะรู้ได้อย่างไรว่าดีที่สุด ก็ต้องพึ่งการรับรองจากหลายสำนัก บ้างก็อาศัยการบอกต่อ บางที่ก็อาศัยรูปลักษณ์ความแปลกใหม่ ร้านอาหารก็ไม่ต่างอะไรกับโรงเรียนดี ๆ ซักแห่ง ถ้าคุณมีเงินคุณก็ไม่ต้องพึ่งโรงเรียนรัฐบาล อาจไปอยู่โรงเรียนเอกชนดี ๆ อย่าง เซน.... มาแตร์.... แต่ถ้าคุณมีเงินน้อย โรงเรียนรัฐบาลดี ๆ ซักแห่งในจังหวัดของคุณ โรงเรียนที่มีผลการันตรี ถึงจำนวนผู้เข้าเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยของรัฐและคณะดัง ๆ แต่ร้านอาหารดี ๆ ก็ใช่ว่าอาหารจะอร่อย ใช่ว่าจะถูกปาก แต่ที่ยังคงไม่ยอมเปลี่ยนร้าน อาจเพราะยังรับได้กับอาหารในร้านนั้น หรือถ้าบางอย่างไม่อร่อย ก็ไปหาอาหารเสริมทานเพิ่มเติมข้างนอก โรงเรียนดี ๆ ก็ใช่ว่านักเรียนทุกคนจะได้รับความรู้ดี ความรู้บางเรื่องอาจไม่รู้เรื่องเลยก็ได้ แต่เราก็หาเสริมเพิ่มจากการอ่านหนังสือ หรือเรียนพิเศษเพิ่มเติม จนในปัจจุบันการเรียนพิเศษ กลายเป็นอาหารหลัก ผลเสียที่ตามมา ก็คงเหมือนเรากินขนมทานเล่นของเด็กสมัยนี้แทนอาหารที่มีประโยชน์ แต่สำหรับคนบางคนอาหารเป็นสิ่งจำเป็น อาหารทุกชนิดทานได้หมดโดยไม่เลือกรสชาด เพราะอาหารทุกชนิดมีประโยชน์ และชีวิตก็ใช่จะเลือกได้
