ไผ่ซาง...อัมตะเพลงดัง...ได้ดูต้นเสียที

         หลังจากได้ดูโรงงานทำไม้เส้นกันแล้ว ก็ให้อยากรู้นักว่าไม้ไผ่ที่ใช้ทำสารพัดผลิตภัณฑ์ที่ใช้กันบ่อย ๆ ในการกินของเรามาจากไหน..

         และป่าที่เราจะไปดูก็เป็นป่านานาชาติ เป็นป่าไผ่แปลงใหญ่ที่สุดในประเทศ อาจจะหลาย ๆ ประเทศด้วยซ้ำ เพราะมีเนื้อที่ถึง 5,000 ไร่

เป็นป่าชุมชนที่ห้ามตัด แค่โขมยหน่อ ก็โดนปรับหน่อละ 5,000 โห...ชาวอีสานเห็นหน่อไผ่แล้วน้ำลายหก..แต่เห็นราคาปรับแล้ว..อดกลับไปกินที่บ้านดีกว่า..ฮิฮิ..

ไผ่ซาง..ลำใหญ่ หน่อสีแดง ใหญ่...อายุ 3 ก็แปรรูปได้ ไม้แข็ง...แต่ไม่ค่อยเหนียว..

เครือข่ายป่านานาชาติมาดูงานแปลงนี้เป็นประจำ แต่คนไทยอาจยังไม่รู้มากนัก...เป็นธรรมดาของคนไทยเนาะ..^^

ชาวบ้านจะสงวนป่าไว้ 2,800 ไร่ ที่เหลือสามารถตัดไม้ได้ตามสดวก ยกเว้นหน่อ..ห้ามเด็ดขาด..

เจอล้อ..เกวียน นึกว่าหายไปจากประเทศไทยแล้ว ต่างตื่นเต้นลงไป สร้างภาพกันใหญ่

นับดูไม้บนเกวียน วันนี้ที่จะได้ค่าเหนื่อยเกือบพัน เจ้าของนะครับ..ไม่ใช่ตัวที่เทียมเกวียน ฮิฮิ

แปลงไผ่..ป่าไผ่..อยู่เลยนาข้าวไปลิบ ๆ สุดสายตา โห ก็ ตั้ง 5,000 ไร่เนาะ

เขาไปดูใกล้ ๆ

ปล่อยเกษตรเข้าป่า..ไม่อยากกลับออกมาง่าย ๆ แล้วครับ....

เริ่มนึกถึงที่ดินที่บ้าน..นึกถึงกลุ่มเกษตรกรที่หนองคาย น่าจะได้มาดูเพื่อนำไปเป็นต้นแบบต่อบ้าง

นี่ครับ..ร่องรอยของหนอนไม้ไผ่....ผ่าดูเจอแน่ ๆ พ่อหลวงบอก   แต่ห้ามผ่า ฮิฮิ งานนี้..โลละ 400 บาท อด..

แต่นี่ไม่หวง...เห็นไผ่..เยอะมากเลย....จำได้ว่าเคยทานสมัยเด็ก ๆ

หอมมาก ๆ เก็บง่าย...

นี่ดอกอะไร จำชื่อไม่ได้แล้ว..คนเหนือช่วยหน่อยครับ...

จำได้แต่ว่า ดอกบานเป็นสีม่วง..ให้นึ่งกับข้าวเหนียวให้กลายเป็นข้าวก่ำ..ทำไมไม่ปลูกข้าวก่ำเลยละ..^^

เป็นไงครับ..อยากปลูกไผ่ซางแล้วยังเอ่ย..หรือจะตั้งโรงงานไม้เส้น ที่มีเสียงดัง ตังค์ ๆ ๆ ๆ ๆ ดี ฮิฮิ..

ภาพเยอะมาก..เอาขึ้นไม่ทัน..เวลาขึ้นก็จำกัด...แค่นี้ก่อนนะครับ..เตรียมตัวไปชะโงกดูงานวันที่ 3  ต่อ..(ที่เล่ามานี่แค่วันแรกนะครับ..)