ยูมิหันไปมองต้นเสียงเห็นกลุ่มคนมายืนสวัสดี...ยิ้ม ๆ

ยามดึกคืนนี้มีเสียงฟ้าร้องฟ้าแลบและฝนก็ตกลงมาในเมืองหาดใหญ่  ช่วงนี้มีเรื่องเล่ากรุงเก่าต่อตอนที่พวกเราเดินทางไปเที่ยวชมความเป็นโบราณสถานใน จ. พระนครศรีอยุธยา  ยามบ่ายโมงเศษของวันที่ 13 สิงหาคม 2552 พวกเรานั่งรถทัวร์ขึ้นสะพานข้ามคูคลอง

แล้วเข้าไปพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติเจ้าสามพระยา รถทัวร์สูงหลังคาไปเกี่ยวเอาสายไฟฟ้าขาดไปหนึ่งสายแล้วเราเข้าไปในตัวอาคารมีคุณสุบงกช ผอ. ที่นี่

ออกมาต้อนรับพร้อมบรรยายให้เราฟังและนำชมจุดสำคัญในพิพิธภัณฑ์ล้วนเป็นมรดกล้ำค่าของแผ่นดิน  ห้ามถ่ายรูปภายในทั้งหมด ความเป็นมาในสิ่งของล้ำค่าเหล่านี้ได้มาจากโจรที่ไปขุดค้นเอาสิ่งของตามวัดต่าง ๆ โดยเฉพาะวัดราชบูรณะก็คือมีกลุ่มโจรขุดพระปรางค์องค์ประธานวัดราชบูรณะเอาทองคำเครื่องของพระราชาไปขาย 

 สมบัติของพระราชาเหล่านี้คงเป็นของสมเด็จพระบรมราชาธิราชที่ 2  ( เจ้าสามพระยา ) ผู้ทรงสร้างวัดราชบูรณะแห่งนี้เมื่อ พ.ศ. 1967 ด้วยพระราชบิดาคือเมื่อครั้งสมเด็จพระนครินทราธิราชได้เสด็จสวรรคตลงเมื่อพี่ชายทั้งสองรู้ข่าวคือเจ้าอ้ายพระยาครองเมืองสุพรรณบุรี  เจ้ายี่พระยาครองเมืองสรรค์บุรีต่างยกทัพมาชิงบัลลังก์แล้วจบชีวิตลงทั้งสองตรงบริเวณสร้างวัดนี้นั้นเอง 

 ฝ่ายเจ้าสามพระยาครองเมืองชัยนาทรู้ข่าวรีบเข้าเมืองแล้วจัดการถวายพระเพลิงพระศพเหล่านั้นและได้เป็นกษัตริย์องค์ที่ 7 แห่งกรุงศรีอยุธยา ( พ.ศ. 1967-1991 ) ฟังท่าน ผอ. เล่าเพลินเลยแล้วยูมิออกมาเที่ยวชมของโบราณแล้วเข้าไปนั่งในห้องโถงชั้นล่างชมดีวีดีอยู่...สวัสดีคะ  คือเป็นท่าน ผอ. ที่นี่ไหมคะ...ยูมิหันไปมองต้นเสียงเห็นกลุ่มคนมายืนสวัสดี...ยิ้ม ๆ ที่หน้าประตู...ท่าน ผอ. ใส่เสื้อสีเดียวกันกับพนักงานยืนอยู่ตรงนั้นไงละ...