กาละครั้งหนึ่ง อาจารย์ท่านหนึ่งในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีแห่งหนึ่ง เสนอผลงานทางวิชาการเป็นตำราหนา ๔๐๐ หน้า    เพื่อขอตำแหน่งวิชาการ    คณะกรรมการพิจารณาตำแหน่งวิชาการส่งไปให้ reviewer อ่าน    reviewer ท่านหนึ่งส่งหลักฐานมาว่า   ผู้ขอตำแหน่งวิชาการคัดลอกผลงานของ reviewer ท่านนั้นเอง ๑๐ หน้าโดยไม่อ้างอิง

          เรื่องเสนอไปยังสภามหาวิทยาลัย   เพื่อให้มีมติลงโทษการขโมยผลงานทางวิชาการของผู้อื่น   ปรับให้ผลการพิจารณาการเข้าสู่ตำแหน่งวิชาการเป็นตก    และลงโทษห้ามขอตำแหน่งวิชาการ ๕ ปี

          กรรมการสภาท่านหนึ่งเป็นนักกฎหมาย ให้ความเห็นว่า   การคัดลอกกระทำเพียงเล็กน้อย คือ ๑๐ หน้าใน ๔๐๐ หน้า    ถือเป็นการทำความผิดเล็กน้อย    ไม่ควรลงโทษรุนแรงถึงขนาดตัดโอกาสก้าวหน้าทางวิชาการถึง ๕ ปี

          กรรมการสภาอีกท่านหนึ่ง บอกว่าถ้าเป็นในต่างประเทศ (ตะวันตก) เขาจะให้ออกจากการเป็นอาจารย์    เพราะความไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการถือเป็นโทษรุนแรง

          ท่านคิดว่า มหาวิทยาลัยไทยควรกำหนดโทษของการทำผิดแบบนี้อย่างไร    ถือเป็นลหุโทษ หรือมหันตโทษ

วิจารณ์ พานิช
๒๔ ก.ค. ๕๒