เรื่องเล็ก ๆ ที่เป็นเรื่องใหญ่ในความรู้สึก
“น้ารุณ จัดที่ไหนค่ะ หนูอยู่หน้าที่ทำการชุมชนดอนนูดค่ะเออค่ะ” ข้าพเจ้านั่งรถไปประชุมร่วมกับน้ารุณ วิรุณ สุขนวล แกนนำเครือข่ายป้องกันปัญหายาเสพติดของตำบลควนขนุน อ.ควนขนุน ซึ่งพอดีไปถึงเกือบเที่ยงน้ารุณบอกว่ากำลังจะไปกินข้าวกัน ที่ศูนย์เด็กเล็กบ้านดอนนูด
รถค่อยๆ เคลื่อนเข้าไป เห็นกลุ่มคนกว่าสิบคนเดินตามหลังกันไป พลันสายตาก็เห็นน้ารุณกำลังจะขี่มอไซออกไปพลางตะโกนบอก “ไปกินข้าวก่อน” เราก็ขับรถตามหลังไปอย่างว่าง่าย (เที่ยงแล้วหิวฮะ)
“น้าเสริฐ น้าเปลื้อง ลุงเฮี๊ยบ ทุกคนหวัดดีค่ะพอดีรู้เวลามาทัน”
“วันนี้ไอ้น้องไม่อดแน่ หนก่อนอดแล้วมีน้ำชุบ(น้ำพริก) ไข่ทอด ปลาเค็มทอด แกงไก่หยวก ” น้าเสริฐ หนึ่งในแกนนำพูด มันทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกดีมากๆ เลย
น้ารุณบอกว่า “เห็นว่าวันนี้ไอ้น้องมาเลยบอกแม่บ้านว่าอย่าแกงหมูนะ แกงกุ้งก็ยังน้อง”
ข้าพเจ้ายกมือไว้น้ารุณด้วยความซาบซึ้งในความละเอียดและช่างจดจำของท่านทั้งสอง
(อดีต)เมื่อสามปีที่แล้วข้าพเจ้าเคยลงพื้นที่บ้านดอนนูด ร่วมดูการแสดงลิเกป่าของน้าเปลื้องและทีมงาน พอพักกินข้าวกันทุกคนกินกันอย่างอิ่ม ซึ่งข้าพเจ้านั่งคอยทุกคนอยู่ที่รถเพราะอะไรรู้ไหม แกงบาบี้ ซึ่งข้าพเจ้าเป็นมุสลิม แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะเพราะถือว่าค่อยกินตอนกลับบ้านก็ได้ ก็ระหว่างนั่งรอน้าเสริฐแกถีบรถถีบมาพอดี แกถามว่าทำไมไม่กินข้าว เราก็บอกไม่เป็นไรยังไม่หิว แกก็ถามย้ำอยู่สองครั้ง เราก็บอกว่าเราทานไม่ได้เพราะมีแต่บาบี้ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยกินข้างนอก แกบอกว่าเดี๋ยวจะไปซื้อปลากะป๋องมาให้ ก็บอกแกว่าไม่ต้องหรอกค่ะรบกวน ก็พอดีทีมงานกินอิ่มก็บอกว่าไม่เป็นไรจะกลับพอดีเดี๋ยวพาข้าพเจ้าไปกินข้างนอกก็ได้ แล้วเราก็กลับบ้านกัน
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว ซึ่งวันนี้น้าเสริฐพูดทำให้ข้าพเจ้านึกว่ามันเป็นแค่เพียงเรื่องเล็กมาก ๆ เลยกับการที่เราไม่ได้กินข้าวในวันนั้น แต่เมื่อน้าเสริฐสื่อมาอย่างนั้นทำให้ข้าพเจ้าคิดว่า พบคนที่เป็นห่วงเราจริงแล้วซิ มันเป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่เป็นเรื่องใหญ่ในความรู้สึกจริง ๆ นะ ดีใจมาก ๆ ที่เขาแคร์เรา จะด้วยสงสาร เอ็นดู หรืออะไรก็แล้วแต่มันทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าดีกับคำพูดและการกระทำอย่างนั้น เพียงแค่เราไม่ได้ทานข้าววันนั้น วันนี้เรากินอิ่มมากกว่าแค่กินข้าวอีกนะ อิ่มใจไง(ชดเชยกันเนาะ)
ขอบคุณมากค่ะอาจารย์ที่มาให้กำลังใจ