สุดฟากฟ้าฝั่งฝันกี่วันถึง





ปรารถนาสิ่งใดในชีวิต
เพียงดวงจิตอุ่นล้ำด้วยธรรมสาร
ชีพเบาว่างห่างเหตุกิเลสมาร
จิตสราญเพ่งพิศพินิจธรรม


 
ธรรมชาติเกิดดับอย่างนับเนื่อง
ใบไม้เขียวเปลี่ยนเหลืองร่อนลงต่ำ
ซบแผ่นดินสิ้นสุดหยุดร่ายรำ
ผ่านคืนค่ำกล้ำกลืนทั้งฝืนทน



เพลงระบำใบไม้ในราวป่า
ทุกเวลาจำจากพรากสับสน
ทั้งเกิดก่อต่อเติมเพิ่มวังวน
ทุกแห่งหนเท่านี้หรือคือชีวิน




หลงวังวนเวียนว่ายวุ่นวายภพ
ชีพประสบสุขทุกข์มิรู้สิ้น
กินกามเกียรติแสวงหาน้ำตาริน
เสพคุ้นชินเกลือกกลั้วด้วยมัวเมา




สุดฟากฟ้าฝั่งฝันกี่วันถึง
เพ้อรำพึงสิ้นสุดหยุดความเขลา
ปลดเปลื้องทุกข์รุกโรมโหมรุมเร้า
สร่างโศกเศร้าเข้าถึงซึ่งหลักชัย


ยากแสนยากหนักหนาทุกคราคิด
ตัดจริตราคะอนุสัย
อยู่อย่างอยากเออหนอยิ่งพอใจ
นานเพียงใดปรนเปรอบำเรอกาม