สูบตามสบายครับป้า

วันนี้ช่วงบ่าย ผมไปเยี่ยมบ้านที่ PCU แม่กึ้ดหลวงร่วมกับพยาบาลประจำ ได้มีโอกาสไปเยี่ยมผู้ป่วยรายหนึ่ง เป็นมะเร็ง ผมเจอเธอเป็นครั้งแรก...สีหน้าดูเพลีย ๆ ตาเหลือง ผอม และแววตาของเธอแฝงด้วยความกังวล

พยาบาล PCU

คุยกันโดยสรุปว่า เธอทราบว่าเป็นมะเร็งท่อน้ำดี ที่รักษาไม่หาย หมอบอกอยู่ได้ 6 เดือน (แต่ตอนนี้อยู่มา 9 เดือนแล้ว) หมอส่งเธอไปเชียงใหม่เพื่อต่อท่อระบายน้ำดี (คาดว่าจะเป็น PTBD) ผมตรวจร่างกายก้อนโตมาก+น้ำในท้อง+ขาบวม (ตับแข็ง+ก้อน)

คนไข้บอกว่า "ต่อท่อออกมาจะกินได้ยังไง ผ่าตัดแล้วจะไหวเหรอ...มีคนเคยต่อท่อแล้วไม่รอด เป็นเหมือนกันแต่ไปหมดแล้ว"

ผม "ป้าเลยตัดสินใจไม่ทำ"

คนไข้ "ตอนนี้ก็กินพอได้นะ แต่มีอืด...แต่ก็ยังกินอร่อย อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ตาย"

ผม "เห็นป้าพูดถึงเรื่องตายบ่อย ๆ ...ป้าคิดยังไงกับเรื่องตาย"

คนไข้ "เป็นมะเร็งเขาก็ตายกันทั้งนั้น ขนาดเจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดินยังเป็น..เราจะไปรอดได้อย่างไร"

เสียงลูกหลาน หัวเราะชอบใจเวลาที่คนไข้พูดตรง ๆ ถึงเรื่องตาย นัยความหมายอาจบอกว่าคนไข้ทำใจได้ระดับหนึ่ง

ผม "ป้าห่วงอะไรไหม"

คนไข้ "กลัวตายละลูกหลาน....แต่ก็อยู่ไป..."

เราคุยกันไปถึงวิธีปฎิบัติตัวต่าง คนไข้และญาติดูสนใจมาก...ถามข้อสงสัยหลายอย่าง

ผมเหลือบไปเห็นไฟแช๊กบุหรี่มวนยาว...เลยถามป้าว่าเวลาว่างแกทำอะไร?

แกก็พูดว่าไม่มีอะไร นั่ง ๆนอน ๆ...ผมก็เลยแซวแก่ "สูบบุหรี่ก็ได้นะป้าผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ "

ทั้งบ้านฮาตรึม......ผมบอกว่า "ตอนนี้สำคัญที่ว่าอยู่อย่างไรแต่ละวันให้มีความสุข มากหกว่าคิดว่าจะตายเมื่อไหร่.......ยิ้มแย้มลูกหลานสดใส...ถ้าเราหดหู่โรคก็แย่..ลูกหลานก็หดหู่"

คน "มวนหนึ่งสูบได้ 2 วัน"

"สูบตามสบายนะป้า...ป้าโชว์สูบบุหรี่ให้หมอดูหน่อย"