วันนี้อากาศเย็นสบาย  ลมโชยพัดต้นข้าวกลางท้องทุ่งไหวๆ

นกหลากหลายชนิดบินกันให้ว่อน

ต่างไล่กัดกันตามประสาแห่งวิถีทางของการดำเนินชีวิต

เพื่อความอยู่รอดในแต่ละวันของมัน

ย้อนกลับมาดูชีวิตของมนุษย์เรา

บางเวลาโอกาสชีวิตบางชีวิตก็อาจจะไร้ทางเลือก

บางครั้งก็จำเป็นที่จะต้องกระทำในสิ่งที่ตัวของเขาเองไม่อยากทำ

แต่เพื่อความอยู่รอดของตัวเองหรือของคนที่ตนรักก็จำต้องทำ

แต่ทว่า..ถึงจะไร้ทางเลือกเราก็จำเป็นต้องตระหนักรู้เหมือนกันว่า

สิ่งที่กำลังเลือกนั้นเหมาะสมถูกต้องสังคมยอมรับได้หรือไม่

นึกถึงคำของโก้วเล้งนักเขียนอัจฉริยะแห่งใต้หวัน  ว่า

..คนมีชีวิตอยู่ในโลกนี้  บางครั้งก็ต้องบังคับตน

ทำในเรื่องที่ตัวเองไม่อยากทำ

แต่กระนั้นก็ต้องดูว่า เรื่องนั้นควรหรือไม่

ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมเพียงไหน...

มนุษย์หลายคนเลยทีเดียวที่ทำอะไรลงไปโดยความไม่เต็มใจจะทำ

อาจเพราะบางสิ่งบางอย่างบังคับจึงต้องทำมีทั้งดีและชั่วปะปนกัน

แต่สิ่งที่บังคับให้คนเช่นนั้นกระทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ

สิ่งนั้นคือ..ความกลัว..

ภายใต้อำนาจของเจ้าความกลัวนี้แหละ

คนส่วนมากจึงทำอะไรได้ทุกอย่างโดยหาได้คำนึงถึงความถูกผิด

ไม่มีความละอายใดๆทั้งสิ้น  ปุถุชนที่ยังไม่ได้รับการฝึกฝนตนเอง

เป็นอย่างนี้ด้วยกันโดยส่วนมาก

ผู้นำประเทศบางท่านยังทำในสิ่งที่ตนไม่อยากทำ

หรืออยากทำก็ไม่อาจรู้ได้

เพราะพวกพ้องบริวารมีข้อแม้จึงเกิดความกลัวว่าจะตกจากอำนาจ

จำใจต้องทำบางอย่างที่ขัดกับสายตาประชาชน

หรือบางคนมีเงินทองเป็นหมื่นล้าน

แต่กลัวขาดอิสรภาพจึงจำต้องดิ้นรนทุกวิถีทาง

เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งนั้น ไม่คำนึงถึงเสียงคัดค้านแต่อย่างใด

ชีวิตจะไร้ทางเลือกเพียงไรก็ต้องนึกถึงมโนธรรมสำนึกด้วย

อย่าเพียงแต่นำ..ความกลัว..มาเป็นตัวนำ

จนลืมความถูกต้องเที่ยงธรรมก็แล้วกัน..

ธรรมะสวัสดีขอรับ..