ต้องขอขอบคุณอาจารย์และแม่มากจริงๆที่ทำให้ฉันมีลายมือที่ดีจนถึงทุกวันนี้

การคัดไทยก็คงเป็นวิชาหนึ่งที่สมัยเด็กๆทุกคนคงเคยได้เรียนกันมา  เป็นวิชาที่ดีที่ทำให้เราลายมือสวย  แต่ก็เป็นวิชาที่ทรมานเพราว่าต้องมานั่งปวดมือคัดหนังสือกันเป็นหน้าๆเลยทีเดียว 

โดยเหตุก็เกิดขึ้นสมัยตอนที่ฉันอยู่ป.6 ที่อาจารย์จะหานักเรียนไปประกวดคัดลายมือ  โดยรับสมัครแบบไม่จำกัดจำนวน  ใครอยากมาก็มา  แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องมาคัดลายมือกับอาจารย์ทุกวัน  โดยอาจารย์จะแจกแบบตัวอักษรให้  แล้วก็ให้นักเรียนคัดลายมือให้ตัวอักษรเป็นแบบนั้น  ตอนแรกๆฉันว่าคัดลายมือก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก  ก็สนุกดี  ได้นั่งคุยกับเพื่อนไป  นั่งคัดไปก็เพลินๆดี  แต่นั่นเป็นแค่ตอนแรกๆเท่านั้นจริงๆ  เพราะว่ายังคัดน้อยๆอยู่  แต่หลังจากนั้นไม่นาน...ฉันต้องเปลี่ยนความคิดจริงๆ  อาจารย์สั่งคัดหลายๆหน้า  ปวดมือก็ปวด  แต่ก็ต้องทำ  ต้องมีงานส่งตอนจะออกจากห้องคัด  หลังๆก็เลยได้แต่คัดอย่างเดียวไม่ได้คุย  เพราะว่ากลัวงานไม่เสร็จแล้วอาจารย์จะไม่ปล่อยกลับบ้าน 

จนมาถึงวันสุดท้ายก่อนประกวด...วันนั้นเป็นวันอาทิตย์  ฉันก็อุตส่าห์ดีใจที่ไม่ต้องมานั่งคัดลายมืออีก  แต่วันนั้นแม่ก็พูดว่า"ไหนลูก...ลูกคัดลายมือให้แม่ดูหน่อยซิ"  ฉันก็นึกในใจว่างานเข้าแล้วล่ะ  หนีอาจารย์ปะแม่จริงๆ  แต่ฉันก็ต้องทำ  เพราะไม่อย่างนั้นแม่คงไม่ให้ฉันกินข้าวเย็นแน่  ฉันก็เลยไปนั่งคัดๆๆ  พอคัดเสร็จเอาไปให้แม่ดู  แม่ก็ติแหลกลาน  ยิ่งกว่าอาจารย์ภาษาไทยที่โรงเรียนอีก  บอกว่าต้องเว้นช่องไฟอย่างนี้  คัดคำตกหล่น  สลับคำไม่ได้  ต้องอ่านให้ดีก่อนเขียน  อย่าใช้ปากกาลบคำผิดนะเดี๋ยวจะโดนหักคะแนน...เยอะแยะไปหมด  แต่ฉันก็จดจำและยินดีน้อมรับคำติชมมาปรับใช้ 

จนมาถึงวันประกวดจริง  ฉันนั่งคัดไปก็นึกถึงคำแม่ไป ฉันคิดว่าผลงานของฉันออกมาสมบูรณ์ตามแบบฉบับที่แม่สอนเปีะ  พอคัดเสร็จตอนเดินออกมาจากห้อง ฉันก็เห็นปัญหาของคนอื่นตามที่แม่บอกเลย คือ คัดตกหล่นบ้างอะไรบ้าง...โชคดีที่มีแม่ติวโค้งสุดท้าย  ปัญหาเหล่านั้นจึงไม่เกิดขึ้นกับฉัน...

จนมาถึงวันประกาศผลปรากฏว่าฉันได้รางวัลชนะเลิศศศ...555+  ฉันดีใจมากๆเพราะว่าการคัดลายมือครั้งนี้ได้เกียรติบัตรจากอดีตนายกรัฐมนตรีแล้วก็...ได้เงินเยอะด้วย ^__^  เงินทั้งหมดฉันจึงยกให้แม่หมด  ต้องขอขอบคุณอาจารย์และแม่มากจริงๆที่ทำให้ฉันมีลายมือที่ดีจนถึงทุกวันนี้ <*.*>