วันนี้ได้มีโอกาสกลับไปอ่านบันทึก เรียนรู้ : พรอันสูงสุด ของคุณศิริคนคุณภาพใกล้ตัวที่ระยะหลังก็ห่างหายไปจาก GotoKnow มานานพอสมควร บอกตัวเองได้อีกครั้งว่า บันทึกใน GotoKnow หลายๆบันทึกนั้นมีคุณค่าในตัวเองที่เป็นอมตะ อ่านแล้วได้คุณค่าทางใจทุกครั้ง และยกให้บันทึกคุณศิริบันทึกนี้เป็นหนึ่งในนั้น ยกเอาคำนำของหนังสือ ที่คุณศิรินำมาลงไว้มาฝากไว้ที่บันทึกนี้อีกทีด้วยความประทับใจมากค่ะ
มนุษย์มิอาจเลือกเกิดตามใจกำหนด ต่อหน้าชีวิต และวันเวลา ในวันนั้นที่เขาก่อเกิดเป็นตัวตน ชีวิตจึงกลับเป็น "พรอันสูงสุด" ที่มนุษย์ได้รับ
...มิอาจเลือกตายตามใจปรารถนา
...มิอาจยืดกาลเวลาตามใจต้องการ
เขาพบตนเองตัวเล็ก และไร้อำนาจ
...มิอาจโต้แย้ง หรือต่อรอง
ชีวิตและวันเวลา
เป็นสัจธรรมที่ยิ่งใหญ่ เกินกว่าที่จะบรรจุไว้ในมือมนุษย์
มิใช่สมบัติส่วนตัวที่มนุษย์เป็นเจ้าของ
แต่...เป็นพรประทานจากเบื้องบน
เขาหลับสนิทในความมืด...ไม่รู้เรื่องราว และความเป็นมา
ลมหายใจ...ของขวัญชิ้นแรกจากสวรรค์ ปลุกเขาให้มีชีวิต
แม้จะแตกต่าง และไม่เท่ากันในสิ่งที่มี
แต่...ไม่เคยขาดแคลนสิ่งใน
เขามั่งคั่งด้วยศักยภาพ เพียงพอที่จะก้าวไปอย่างสร้างสรรค์
พร้อมกับเสียงเรียกเชิญจากเบื้องบน ให้ก้าวเดินในกาลเวลา
...เติบโต และให้ดอกผลตามฤดูกาล แก่ผืนแผ่นดิน
จนกว่าจะถึงวันนั้น ที่ถูกกำหนดให้ต้องโบกมือลา
เพื่อกลับคืนสู่อ้อมแขนถิ่นกำเนิดของชีวิต
หนังสือเล่มนี้ชื่อ "พรอันสูงสุด" (The Ultimate Gift โดย จิม สโตวอลล์ และ SIHM แปล) ไปค้นดูปรากฎว่ามีการสร้างเป็นหนังด้วย และมีเว็บไซต์ที่จัดทำขึ้นโดยเฉพาะเลยค่ะ ที่นี่ เรื่องดีๆแบบนี้ถึงเป็นโฆษณาก็ยังน่าอ่านอยู่ดี
อ่านในช่วงนี้ เตือนสติได้ดีจัง
เมื่อลมหายใจหยุดลง เราทุกคนก็จะหมดโอกาสใช้พรอันสูงสุดนี้ ดังนั้น ขอบพระคุณที่นำมาแบ่งปัน เตือนกันและกันว่า ณ เวลานี้ที่เรายังมีลมหายใจ และเต็มเปี่ยมด้วยศักยภาพ เรายังจะร่วมกันก้าวต่อไปเพื่อสร้างคุณความดี อันเป็นอริยทรัพย์ที่จะนำติดเป็นเสบียงไว้หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณแห่งตน ตลอดไป ตามกำลังแห่งตน ขอบคุณค่ะพี่โอ๋