หลับเกินเหตุ

     ดิฉันเป็นครูปรจำชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ มีนักเรียนทั้งหมด ๒๔ คนเป็นนักเรียนชาย ๑๕ คน นักเรียนหญิง ๙ คน ก่อนที่จะมาเป็นครูประจำชั้น ดิฉันด็ทราบข้อมูลเด็กมาบ้างแล้วว่าใครสร้างวีรรรมด้านไหนบ้าง
     สำหรับชั้นนี้มี "น้องโดโด้ "ซึ่งเป็นนักเรียนชายคนหนึ่งที่สร้างวีรกรรมไว้ โดยเฉพาะในช่วงแรกจะหนีเรียนเป็นบางครั้ง แต่สามารถตามตัวได้ เพราะบ้านของ  น้องโดโด้อยู่ติดกับโรงเรียน เมื่อวานนี้น้องโดโด้มาโรงเรียนในช่วงบ่าย ดิฉันได้สอบถามสาเหตุก็ได้ทราบว่าน้องนอนดึกไม่สามารถตื่นเช้าได้ ดิฉันให้ข้อเสนอว่าต่อไปให้น้องนอนแต่หัวค่ำและตื่นแต่เช้า น้องโดโด้ก็เห็นด้วยพร้อมทั้งรับปากว่าจะทำตาม
    แต่มาวันนี้ (๕ ส.ค.) ในช่วงเช้าก็ไม่เห็นน้องโดโด้มาโรงเรียน ดิฉันและครูคิมได้พบยายของโดโด้ที่เดินผ่านโรงเรียนเพื่อที่จะไปทำงานโดยบังเอิญ ยายบอกว่าน้องโดโด้นอนหลับที่บ้านยังไม่ตื่น ยายของน้องโดโด้ก็ไม่สามารถปลุกหลานให้ตื่นได้เพราะน้องโดโด้ไม่มีความกลัวยายเลย  ยายจึงปล่อยให้นอนตามสบายที่บ้าน พอดีชั่งโมงนี้ดิฉันว่างจึงเดินไปตามน้องโดโด้และตั้งใจปลุกให้ตื่น ดิฉันจึงเรียกชื่อทีบันไดบ้าน มองขึ้นไป ดิฉันเห็นน้องโดโด้กำลังแต่งตัวอยู่ ดิฉันให้เวลา ๕ นาทีสำหรับแต่งตัวครั้งนี้       
    น้องโดโด้มาถึงโรงเรียน ดิฉันจึงเรียกมาคุยอีกครั้ง หลังจากสัญญาแล้ว ดิฉันจึงให้เข้าพบผู้อำนวยการ น้องโดโด้ก็สัญญาว่าจะไม่ทำเช่นนี้อีก  ดิฉันจึงได้แต่หวังและคิดในใจว่า น้องโดโด้คงปรับตัวในทางที่ดีขึ้นได้และคงจะตั้งใจมาเรียนทุกวัน ดิฉันก็ภูมิใจแล้วสำหรับคำว่า "ครูประจำชั้น"