เรื่องของการหลงลืมเป็นไปได้สำหรับทุกคนแต่บางครั้งอาจทำให้เกิดเหตุกาณ์ที่ไม่ได้นึกฝันก็ได้

ไปถึงที่ทำงานถูกผอ.ตั้งคำถามก่อนเลย  เมื่อวานนี้เวรของใคร  ทำไมไม่ปิดประตูหลังที่ทำงาน (ด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีเล็กน้อย)ไปดูซิ  เวรของตัวเองหรือเปล่า

ผอ.ค่ะ ไม่ใช่เวรน้องค่ะ  น้องอยู่เวรแล้วเมื่อวันที่ 27 ค่ะ(ยืนยันหนักแน่น)แบบมั่นใจตัวเอง

....หายไปนาน...(.แบบทำใจต้องโดนด่าแน่ๆ)

....เวรเรานี่หว่า....ทำยังไงดี....(สมน้ำหน้า)

.....นั่งคิดสักพัก.......เอาก็เอา....โดนด่าแค่นี้คงไม่เป็นไรหรอก

....ผอ.ค่ะ....มันเป็นเวรของน้องเองค่ะ  น้องขอโทษนะค่ะ ไปดูเวรผิดเดือน(ยกมือไหว้)ต่อไปจะดูอย่างดีไม่ให้ผิดอีกนะค่ะ

....ไม่เป็นไร...แล้ววันนี้เวรของใครทำไมป่านนี้ยังไม่เข้ามาทำงาน  ไปดูให้ที ....

....บังเอิญว่าคนที่มีเวร....พาคุณแม่ไปหาหมอ(หมอนัดเบาหวาน) มาทำงานก่อนแล้วตั้งแต่ 06.30 น.แล้วฝากเวรเค้าไว้

...เลยต้องเก็บ  กวาดขยะ  รดน้ำต้นไม้ และอื่นๆเองตามที่ท่านผอ.บอกให้ทำ

     ที่จริงนั้นท่านถามก่อนแล้วตั้งแต่เมื่อวาน  วันนี้เวรของใคร

  ♥ซึ่งตามปกติที่ผ่านมานั้นท่านจะไม่ต่อเคยว่าข้าพเจ้าในเรื่องของการทำงานเลยสักครั้ง♥

และหลังจากนั้นก็โดนกันถ้วนหน้า

เหตุมันมีอยู่ว่าวันนั้นบังเอิญว่าท่านผู้อำนวยการมาทำงานตั้งแต่ 7.00 น.ข้าพเจ้าไปถึงนั้นเวลา 8.00 น.แล้วและวันนั้นเป็นยังไงก็ไม่อาจทราบได้  ทำให้ไปถึงที่ทำงานช้ากว่าปกติมากจากวันก่อนๆก็ 07.30 น.ก็ไปถึงแล้ว

  เรื่องมันเกิดขึ้นนั้นเป็นเพราะว่าความหลงลืมของเราเอง

ทุกวันนี้ท่านยังล้ออยู่เลยว่า "ไม่ใช่เวรน้อง"และหัวเราะชอบใจ