ประสบการณ์ที่หาซื้อไม่ได้

เมื่อช่วงเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมาผมได้ไปหาซื้อของชิ้นหนึ่งในห้างสรรพสินค้า หลังจากเปรียบเทียบราคา และ ความสามารถในการใช้งานอยู่ประมาณ ๒-๓ ร้าน ผมก็ตกลงใจซื้อของที่ว่านี้ด้วยราคาประมาณ ๔๕๐ บาท

ของสิ่งนั้นก็คือ “การ์ดหน่วยความจำที่ใช้กับโทรศัพท์ที่มีความจุ ๑ เมกะไบต์”

สาเหตุหลักที่ผมต้องซื้อใหม่เพราะว่าต้องการเก็บข้อมูลที่ต้องการเนื่องจากการ์ดหน่วยความจำที่ติดมากับตัวเครื่องมีหน่วยความจำแค่ ๑๒๘ เมกะไบต์

หลังจากที่ซื้อมา ผมก็จัดแจงบันทึกไฟล์ที่ผมต้องการ เพื่อที่จะได้สามารถฟังได้ตามอัธยาศัยเจ้าการ์ดตัวใหม่นี้สามรถบันทึกเสียงได้ประมาณครั้งละ ๘-๑๐ ไฟล์ ซึ่งเพียงพอกับการใช้งาน

ในทุกๆเช้า ตอนไปทำงานผมก็จะฟังไฟล์เสียงที่บันทึกไว้วันละประมาณ ๑๕-๒๐ นาที เช่นเดียวกับหลังเลิกงานก็จะฟังเช่นเดียวกัน

ไฟล์เสียงที่ผมกล่าวถึง คือ ธรรมเทศนาของพ่อแม่ ครูบาอาจารย์ที่ผมได้รับเป็นธรรมทาน จากการซื้อหามาบ้าง รวมถึงได้มาจากอินเตอร์เน็ตในเว็บไซต์ธรรมะต่างๆ

ธรรมะที่ได้จากการฟังนั้น ยากนักที่จะเข้ามาสู่ใจ ถ้าไม่เคยลองสัมผัสกับการปฏิบัติภาวนา แต่สิ่งที่ผมได้รับ คือ หลักการปฏิบัติ ข้อคิด ประสบการณ์ธรรมของพ่อ แม่ครูบาอาจารย์ ซึ่งสามรถน้อมนำมาประพฤติ ปฏิบัติเป็นแนวทาง รวมทั้งได้ผลพลอยได้จากการที่จิตใจสงบ ไม่ฟุ้งซ่านเกินไปก่อนเริ่มงาน และ ช่วยให้ใจที่ซัดซ่ายจากการทำงานมาตลอดทั้งวันได้พบกับแสงธรรมก่อนที่แสงตะวันจะลับขอบฟ้า

มีผู้กล่าวว่า ชีวิต คือ การลงทุน

ผมได้ลงทุนไป ๔๕๐ บาท เพื่อแลกซื้อกับประสบการณ์ที่ซื้อไม่ได้จากการบันทึกธรรมในการ์ดหน่วยความจำครับ