ในที่สุดทั้งม้าและคนก็จบชีวิตของการแสวงหา โดยที่ไม่ได้อะไรในชีวิต

   

           เมื่อวานนี้ผู้เขียนได้อ่านนิทานเรื่อง "ทางเดินของชีวิต"  อ่านจบทำให้ได้ข้อคิดมากมาย

           ในเรื่องกล่าวถึงพระราชาได้บอกกับคนขี่ม้าของพระองค์ว่า 
"ข้าจะยกแผ่นดินทุกตารางนิ้วให้เจ้า  เพียงแต่เจ้าขี่ม้าผ่าน" 

           คนขี่ม้าได้ยินดังนั้นก็รีบขี่ม้าห้อตะบึงไปอย่างรวดเร็ว  โดยไม่ยอมหยุดพัก  แม้จะเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็ตาม  ในที่สุดทั้งม้าทั้งคนก็ต้องจบชีวิตของการแสวงหา  โดยที่ไม่ได้อะไรในชีวิต

            สุดท้ายชายขี่ม้าก็ค้นพบว่า   สิ่งที่เขาปรารถนาให้ได้มาซึ่งแผ่นดินอันกว้างใหญ่  ในที่สุดก็ได้เพียงแผ่นดินที่ฝังศพตัวเองเท่านั้น.....สำนึกสุดท้ายก็สายเกินไปเสียแล้ว

            ย้อนกลับมาดูผู้คนในยุควิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี   ต่างดิ้นรนไขว่คว้าให้ได้มาซึ่งความสุขภายนอกด้านวัตถุ   จนลืมดูแลตัวเอง  ลืมปรับสมดุลให้แก่ชีวิต          

           บางคนทำงานหามรุ่งหามค่ำ   รับประทานอาหารเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จ  น้ำอัดลม  ขนมปัง  และอาหารขยะเป็นหลัก  ไม่เคยใส่ใจดูแลสุขภาพ   ไม่เคยให้เวลากับชีวิตในการชื่นชม รื่นรมย์กับธรรมชาติอันงดงาม  รับไออุ่นจากแสงแดดยามเช้า   นั่งมองยอดหญ้าเต้นระบำ  ฟังเสียงนกร้องยามเย็น    และไม่เคยสนใจผู้คนรอบกายว่ามีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร

           ไม่เคยหยุดและพิจารณาวันเวลาของชีวิต  ไม่เคยมีเวลานิ่ง ๆในการสวดมนต์  ทำสมาธิเพื่อสัมผัสกับความสุขสงบภายในจิต.....

            ลองหยุดคิดสักนิดถึงชีวิตที่ผ่านมา   และมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อค้นหาคืนวันที่เหลืออยู่   กำหนดทางเดินของชีวิตในวันข้างหน้า..อย่าคิดได้เมื่อสายเหมือนคนขี่ม้าข้างต้นนะคะ