ครู เป็นคำเรียกขานที่ท่านภาคภูมิใจ และอยากได้ยิน ผมได้เป็นครูแล้ว เท่านี้ผมก็พอเพียง เพราะความอยากเป็นครู แต่วาสนาทำให้ต้องไปรับราชการทหาร เมื่อมีโอกาสแม้ท่านจะเป็นข้าราชการบำนาณ ตั้งแต่ปี ๒๕๔๔-๒๕๕๒ ท่านสู้เสียสละลงไปช่วยครูและท้องถิ่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน บัดนี้ ท่านเอ่ยปากว่า "เหนื่อยขอพักผ่อน" ทิ้งให้ไว้แต่ความทรงจำและขอฝากความคิดสร้างสรรค์ที่ท่านเริ่มไว้ หวังว่าคงได้รับการสารต่อ และเป็นวิทยาทานให้ทุกท่านได้คิด

29 กรกฎาคม 52 ที่นอกเหนือจากการนิเทศครูในโรงเรียนวัดพระแก้ว"โสภณประสิทธิ์วิทยาคาร"    ผมขอโอกาสได้ไปให้กำลังใจพี่ เพื่อน และน้องทุกท่านที่นี้ ล้วนเป็นปูชนียบุคคลที่ควรแก่การกราบไหว้  โชคดีที่ได้มีโอกาสพบครูท่านนี้

  เพราะความอยากเป็นครู แต่วาสนาทำให้ต้องไปรับราชการทหาร  เมื่อมีโอกาสแม้ท่านจะเป็นข้าราชการบำนาณ ตั้งแต่ปี ๒๕๔๔-๒๕๕๒ ท่านสู้เสียสละลงไปช่วยครูและท้องถิ่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน 

บัดนี้ ท่านเอ่ยปากว่า "เหนื่อยขอพักผ่อน"  ทิ้งให้ไว้แต่ความทรงจำ  ความรักอาลัย และขอฝากความคิดสร้างสรรค์ที่ท่านเริ่มไว้  หวังว่าคงได้รับการสารต่อ และเป็นวิทยาทานให้ทุกท่านได้คิด

ท่านเป็นเหมือนแก้วสารพัดนึกให้กับลูกชาวตำบลพระแก้ว  ตำบลกระจิว และครูทุกคน

ท่านเสียสละ  สุภาพ อ่อนโยน ให้เกียรติทุกคน พัฒนาตนเองอยู่เสมอด้วยวิญญาณครูโดยแท้ 

แม้จะไม่ได้มีวาสนาเป็นครูตั้งแต่แรกเหมือนอย่างที่คิด 

 

แต่บั้นปลายท่านอุทิศเวลามาเป็นครูได้อย่างเต็มภาคภูมิ  สิ่งที่ท่านริเริ่มทุกเรื่องเป็นของมีค่าที่มีความหมายสำหรับลูกพระแก้วทุกคนที่จบจากที่นั้น  ๗  รุ่นติดต่อกันมา สมแล้วที่ลูกศิษย์เรียกท่านว่า "ครู"

ครู  เป็นคำเรียกขานที่ท่านภาคภูมิใจ และอยากได้ยิน  ผมได้เป็นครูแล้ว  เท่านี้ผมก็พอเพียง

นโยบายของผู้บริหาร  รุ่นใหม่ที่คิดแต่ความก้าวหน้าเพื่อตนเอง  กับภูมิปัญญาท้องถิ่นที่มากด้วยประสพการณ์ อะไรควรค่าแก่การนำมาพัฒนาการศึกษา เพื่อเยาวชน...?  หรือเพื่อ...ใคร.?

ท่านฝากปรัชญาของอดีต ผอ.สำเริง  ศาสตร์สมัย  สอนไว้ว่า