วันนี้ฝนตกพรำๆทั้งวัน อ่านใจตัวเองบ้าง อ่านหนังสือบ้าง
อ่านบันทึกวันเก่าก่อน เลยนำมาให้ทุกคนอ่านเล่นๆ
เผื่อได้ข้อคิดสะกิดใจบ้างสักเล็กน้อย
.........
แม้ตะวันจะลับขอบฟ้า แต่เช้าขึ้นมายังทอแสงใหม่
เหมือนกับชีวิตของเราที่กำลังจะก้าวไป โดยมีกำลังใจอยู่คู่แสงตะวัน
............................
จำได้ไหมวัยวันอันอบอุ่น ยิ้มละมุนของใครให้ความหวัง
ตาของใครพอได้สบพบพลัง เพื่อประทังความท้อสู้ต่อไป
จำได้ไหมใครคอยห่วงคอยห่วงนัก คอยถามทักว่าตอนนี้มีสุขไหม
คอยถามถึงเรื่องต่าง ๆ เป็นอย่างไร ใครเล่าใครเคียงข้างไม่หมางเมิน
จำได้ไหมใครเล่าเฝ้าทุกข์ร้อน เมื่อถึงตอนเจ็บไข้ไม่ห่างเหิน
ใครหนอพร่ำคำตอบใจให้เพลิดเพลิน สรรเสริญคำสั่งสอนเมื่อตอนเยาว์
ใครหนอใครพอจากกันพลันคิดถึง แม้วันหนึ่งไม่เจอหน้าพาหมองเศร้า
โอ้วันนี้คิดถึงแต่คุณพ่อคุณแม่เรา ใครอีกเล่าจะเทียบท่านนั้นไม่มี.
-----------------------------
ตั้งแต่อุ้มท้อง ๙ เดือน แม่รักลูกแค่ไหน
อยากกินอะไรก็ต้องยอมอดเพื่อลูก
คลอดออกมาก็ต้องเลี้ยงดูแล พ่อหาเงินมาเลี้ยงลูก
ส่งให้เล่าเรียนศึกษา หลายครั้งที่พ่อแม่บอก
บางคนกลับโกรธพ่อ โกรธแม่ ด่าพ่อด่าแม่ ไม่เชื่อคำสั่งสอน
ลูกกลับมาจากโรงเรียนแม่พยายามถามลูกจ๋าหิวไหม
ลูกต้องการอะไร แม่จะหามาให้
ถึงตอนนี้ลูกพร้อมที่จะทำความดีเพื่อท่านหรือยัง
ลูกเลี้ยงท่านหรือยัง ทำความดีเพื่อท่านหรือยัง หรือรอให้ตายเสียก่อน
พ่อแม่เสียสละเพื่อลูกมาตลอด เวลาคลอดแม่เสียเลือดเพื่อลูก
บางคนไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก ตายทั้งกลม
เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ใส่มากี่ชุด กินข้าวไปกี่กระสอบแล้ว
ใช้เงินพ่อแม่ไปกี่บาทแล้ว
มีพ่อแม่หลายคนที่เสียน้ำตาเพราะลูกเป็นคนชั่ว
...ฯลฯ...
.......
แต่วันนี้แม่เสียน้ำตาเพราะลูกของแม่จะเป็นคนดี
ท่านละเคยให้แม่เสียน้ำตาแบบไหน
ธรรมะสวัสดีขอรับ..
กราบนมัสการค่ะ
· ยิ้มจากทานตะวัน...เหมือนรอยยิ้มของแม่ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของลูก จะหันมากี่ครั้ง...รอยยิ้มนั้นก็คงอยู่เช่นเดิม....
· แล้ว....อย่างนี้จะให้แม่เสียน้ำตาได้อย่างไร?...
· ขอบคุณค่ะ.