“เพราะชีวิตมันก็เป็นเช่นนี้”

 

มันก็เป็น เช่นนี้ แหละชีวิต

บ้างก็ถูก บ้างก็ผิด เกินคิดหวัง

สลับเปลี่ยน เวียนวน กี่หนครั้ง

เบาแล้วดัง ย้ายข้าง อย่างละที

 

อยู่ดำเนิน เดินตาม โชคชะตา

กาลเวลา หมุนนำ ทำหน้าที่

ปะปนกัน ในตัว ทั้งชั่วดี

ตามวิถี เขียนขีด ลิขิตกรรม

 

ไม่มีหรอก ที่หัวเราะ เพียงอย่างเดียว

ไม่มีหรอก ที่เปล่าเปลี่ยว เดี๋ยวเดียวคว่ำ

ไม่มีหรอก ที่ผิดหวัง ฝังจดจำ

ไม่มีหรอก ที่ชอกช้ำ ย้ำอยู่นาน

 

มีแต่สุข กับเศร้า เคล้ากันไป

มีเสียใจ ยามนี้ พรุ่งนี้ผ่าน

มีน้ำตา ย่ำแย่ แค่วันวาน

มีชื่นบาน แทรกทรวง ก่อนล่วงเลย

 

สิ่งใดๆ ย่อมพ้น และวนเปลี่ยน

วิ่งแวะเวียน ชั่วครู่ ไม่อยู่เฉย

ดั่งฤดู กาลเคลื่อน ก็เหมือนเคย

คือเปิดเผย ความจริง สิ่งไม่ทน

 

กับคำถาม ซ้ำๆ ว่าทำไม

นิ่งพินิจ ครวญใคร่ พอได้ผล

พบแล้วพราก รักแล้วร้าง เร่ห่างตน

วิถีคน เป็นเช่นนั้น นั่น ชีวิต

 

เพราะทุกวัน มันก็เป็น อยู่แบบนี้

ทุกนาที ที่เผชิญ ดำเนินจิต

ดั่งละคร ยอกย้อน สะท้อนคิด

ตามจริต ครรลอง ตรึกตรองดู

 

เพราะทุกสิ่ง พบเห็น ต้องเป็นไป

เปรียบนที ล่องไหล เคลื่อนไหวสู่

ความผันแปร สอนพร่ำ ดั่งคำครู

เพื่อเรียนรู้ เช่นนี้ “นี่แหละชีวิต”

 

.........................

(วรรณ วริญญา)