รู้ซึ้งการเป็นตัวตนคือ เพื่อชีวิตและงาน

ตัวตนแห่งชีวิต

ทรงตัวด้วยการงาน คือมีชีวิต   โดยสิงหา  สัตยนนท์

 

ตัวตนแห่งชีวิต

ดวงตาคือตะเกียงแห่งตัว
อันตรายความชั่วคอยตกแต่ง
เกราะของตัวคือหนัง ตั้งกำแพง
ลมในตัวแสดงออกลมปราณ
น้ำมันในตัวคือไขข้อ
รักษาหน่อในตัวคืออาหาร
ลักษณะประจำตัวตำหนิแผลพาล
ทรงตัวด้วยการงาน คือมีชีวิต
ความร้อนแห่งกาย คือไข้
สิ่งที่ทำตัวให้สิ้นไป คือโรคพิษ
ส่วนกลางสะเอว สะดือ ลำแห่งตัวชิด
ตัวแห่งชีวิตคือมิตรภาพ
เราคือเจ้าแห่งตัวและหัวใจ
จิตวิญญาณโยงใยให้เอิบอาบ
ดำรงถึงชีวิตอีกชีวิตซาบ
เพื่อตราบตัวตนมีความรักเพื่อตัวตนนิรันดร
                                  สิงหา สัตยนนท์

พี่น้อง GTK ที่รักทุกท่านคะ  ดิฉันไปซาบซึ้งกลอนมาอีกแล้ว จึงนำมาแปลกลอนแปดอีกที  บางทีก็หัวเราะกับตนเอง ตนเองแต่งขึ้นเองไม่เป็นหรือไง  เป็น แต่มันคนอารมณ์ดีหาโจทย์ยากๆ คนที่แต่งได้ดี ก็คือมีสุนทรียในยามนั้นคือ  รัก โลภ โกรธ หลง ดิฉันมีแต่ความสุข ก็คงแต่งได้พบแต่ความสุข แต่มันจะไม่ซึ้งใจเท่ากับเหงา อกหัก ตกงาน กำลังใจ  จึงไม่ค่อยจะมีอารมณ์แต่ง  แต่ถ้าไปเห็นคนอื่นแต่งแล้ว อยากตอบแก้  จะรู้สึกว่ามันกว่ากันเยอะเลย อย่าว่ากันนะคะ  คนนิสัยเสียเป็นเช่นนี้แหละ

 นี่เป็นบทความของดิฉันแปลงมาจากคุณสิงหาได้แค่นี้แหละคะ

ดวงตาคือหน้าต่างแห่งความคิด  

 ยามชื่นจิตมืดมัวมากั้นขวาง

ดวงตาเป็นตะเกียงเคียงนำทาง

   ส่องสว่างไสวกลางใจคน 

ในบางครั้งดวงตาก็บอดเศร้า     

     ปล่อยให้เงาความชั่วมาตกหล่น

แม้มีหนังเป็นเกาะกันกำแพงชน   

  ลมในตนก็แสดงออกเพียงหายใจ 

แม้ทุกสิ่งทุกอย่างคือชีวิต     

   จะเป็นพิษเมื่อขาดไปได้ไฉน

เรารักตัวรักตน ล้นเพียงใด

       ยอมให้ใครมาทำลายคงไม่มี 

ทุกสิ่งสรรพในร่างกายของมนุษย์

 เลวบริสุทธ์อย่างไรใช่รู้ที่

ต้องเข้มแข็งป้องกันพันทวี 

  เพื่อชีพนี้ คงอยู่ให้เนานาน 

ตัวตนรักตัวตนนะดีแล้ว 

 เพื่อคลาดแคล้ว จากจิตวิตถาร

ดำรงตนมีภารกิจชีวิตงาน

 ไปพร้อมกาลเพื่อตัวตนนิรันดร 

ก่อนที่จะรักใครอื่น ให้รักตัวตนเสียก่อน  ชีวิตนี้เพื่อตนและงานคะ

 

   

รักตัวตน  สุดท้ายตายไปก็เอาไปไม่ได้คะ  พึงสังวรณ์