ในขณะที่กำลังนั่งร่วมวงรับประทานอาหารกับคุณยายท่านหนึ่งที่อยู่ใกล้บ้าน  ท่านได้ให้คำสอนไว้ซึ่งอาจจะคิดไม่ถึงว่าเป็นคำสอนก็ได้ โดยท่านพูดขึ้นว่า  เด็กเล็กกับคนป่วยกินข้าวได้ไม่ถึง 10 คำ ถ้าเป็นเด็กโตหน่อยกับคนแก่ก็ไม่ถึง 20 คำ คนทั่วไปกินได้ไม่เกิน 30 คำ  ก็คงจะกินได้แค่นี้แหละ อาจจะเป็นบางครั้งที่กินได้มากหรือน้อยกว่านี้

   นึกขึ้นได้ว่าเรากินข้าวในแต่ละมื้อ ไม่เคยนับเป็นจำนวนคำเลย รู้แต่ว่ากินจนอิ่มเท่านั้น หรือท่านต้องการจะสอนเราให้รู้ถึงความพอเพียงก็เป็นได้

   จึงเก็บเอาคำสอนนี้มาสอนตัวเองว่า “ แล้วมื้อต่อๆไปก็อย่าสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะ  กินไม่หมดเสียดายสตางค์”