สุวรรณภูมิมันเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ดนี่หว่า

ท่านที่เคารพทั้งหลายครับ ผมคิดว่าจะเขียนเรื่อง ทุ่งกระเจียว ปรากฏว่ามีคนเขียนแล้ว ขออนุญาตที่จะไม่เขียนนะครับ ท่านก็แอบๆไปดูตรงนั้นก็แล้วกัน(บล็อก mena)

ไม่ทราบว่าท่านได้หนังสือครบทุกท่านหรือยัง กรุณาแจ้งให้ผมทราบด้วยนะครับ บันทึกนี้ผมขอเขียนเรื่องสบายๆหน่อยนะครับ

ช่วงนี้ไม่ทราบเป็นอะไร สมองผมจะมึนๆอย่างไรชอบกล พอตั้งหลักจะทำรายการ เป็นง่วงนอนทุกครั้ง วันอาทิตย์นี้ผมมีภารกิจไปเป็นพิธีกรในงานเปิดมัสยิด “ยามาอาตุ้ลอิสลาม” ตั้งอยู่ที่ตำบลชุมแพ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น จะค่อนไปทางจังหวัดเพชรบูรณ์  โดยมีท่านผู้หญิงสมร  ภูมิณรงค์ เป็นประธานพิธี ท่านนายอำเภอชุมแพ ท่านให้เกียรติเป็นประธานจัดงาน จะมีคณะทัวร์จากกรุงเทพฯมาร่วมงานกันเป็นจำนวนมาก

เบดูอิน คือ ชื่อของเผ่าร่อนเร่พเนจร ตัวผมก็เป็นดั่งเช่นเบดูอิน การเดินทางบ่อยๆนี่แหละครับทำให้ผมพบอะไรต่อมิอะไรมากมาย ผมมีนิสัยอย่างหนึ่งคือชอบสังเกตุ ระหว่างทางมีอะไรจะชอบดู ภาษาชาวบ้านเขาเรียกว่าแส่หรือเสือกอะไรประมาณนี้

วันหนึ่งผมต้องเดินทาง นั่งรถเมล์ ผมชอบนั่งริมหน้าต่าง วันนั้นจำได้ว่าเป็นช่วงกลางเดือน รถที่ผมนั่งก็ติด กึกๆกั๊กๆมีแท็กซี่คันหนึ่งมาติดอยู่ใกล้ๆเช่นกัน ไอ้ประสาสอดรู้สอดเห็นจึงมองเข้าไปในรถ เห็นชาวต่างชาติสองคนถือแผนที่กำลังคุยกับคนขับ สักพักก็นำแผนที่มาดูกันเอง รถก็ขยับทีละน้อยๆสักพักผมก็เห็นคนขับแท็กซี่หยิบกระดาษแผ่นใหญ่แผ่นหนึ่งออกมา ผมนึกในใจว่า แม้คนขับคนนี้รอบคอบจริงๆมีแผนที่ติดตัวมาด้วย ผมนึกชื่นชมจริงๆ รถเมล์ที่ผมนั่งก็ขยับเล็กน้อยจนผมเข้าใกล้กับคนขับแท็กซี่ ความอยากรู้อยากเห็นอีกนั้นแหละ จึงมองดู...เอ่..แผนที่อะไรวะมีแต่ตัวเลข ขยี้ตาดูให้ชัดๆ พลันนึกได้ วันนี้กลางเดือนนี่ นั้นมันก็เรียงเบอร์นี่ ไอ้เราก็นึกว่าแผนที่ หมดหลายตังค์ซิโชเฟอร์ อิอิ

มีอยู่ครั้งหนึ่งผมยืนที่หน้าสวนจตุจักร เห็นเมล์คันใหญ่ จะว่ารถทัวร์ก็ไม่ผิด เพราะเดียวนี้รถเมล์ในกรุงเทพฯก็ไม่แพ้รถทัวร์ ข้างรถเขียนว่า “กรุงเทพฯ-สุวรรณภูมิ” นึกในใจว่า โอ้...กทม.ของเราสุดยอดมีรถเมล์วิ่งจากกรุงเทพฯถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ใครมันช่างกล้าลงทุนจริง นำรถหรูๆมาบริการคนที่จะไปสนามบิน วันนี้น่าจะเป็นเที่ยวแรกปฐมฤกษ์แน่ ๆเอาละว้านั่งเป็นบุญซะหน่อยเถอะวะ ไม่ได้ขึ้นเครื่องบิน นั่งไปนั่งกลับก็ยังดี

เมื่อตัดสินใจแล้วก็ยืนรอ รอนานมาก ในใจนึกด่าแล้วว่าทำไมมันนานอย่างนี้ สักพักเห็นมาแต่ไกล ที่กระจกหน้าเขียน “กรุงเทพฯ-สวรรณภูมิ” เอาละว้าได้นั่งรถเที่ยวนี้จะไปคุยให้ลูกสาวกระติกฟังแน่นอน พอรถมาใกล้ถึงพอจะมองเห็นข้างรถได้ ที่นี้เห็นชัดเลยครับ..ป.1 หมายความว่าปรับอากาศชั้น 1 ไม่ใช่ประถมศึกษาปีที่ 1 นะครับ ข้างรถเขียนว่า “กรุงเทพฯ-ร้อยเอ็ด-สุวรรณภูมิ” อ้าว..เฮ้ย..มันเป็นอย่างนี้ได้ไง

มานั่งนึกหรือว่ารถคันนี้วิ่งรับคนจากรุงเทพฯผ่านสนามบินสุวรรณภูมิ(ยังไม่ยอมแพ้อีก)สุดปลายทางที่ร้อยเอ็ด นึกไปนึกมา สุวรรณภูมิมันเป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดร้อยเอ็ดนี่หว่า.....

            เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ต้องละเอียดรอบคอบ หัดสังเกตุ