ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เด็กชายคนหนึ่งชื่อว่าทอมเขาตั้งใจเรียนโดยฝากความหวังของชีวิตไว้กับการศึกษาเพราะพ่อแม่และตระกูลของเขามีทรัพย์สินไม่มากยังจำได้เสมอกับคำที่ผู้ใหญ่พูดให้ได้ยินประจำ

"ตกออก"หมายความว่าสอบตกต้องออกจากโรงเรียน ในชีวิตประจำวันการเรียนน่ะเป็นเรื่องรองการทำมาหากินน่ะเป็นเรื่องหลัก 

ทอมไม่ค่อยอ่านหนังสือทบทวนหรอกเรียนมาก็รู้เรื่องจากในห้องเลยล่ะ พอกลับบ้านไม่ต้องพูดถึงเรื่องอ่านหนังสือทบทวนเพราะต้องช่วยแม่เก็บร้าน กว่าจะเรียบร้อย

กลับถึงบ้านก็เกือบ 2ทุ่มแล้วพอจะจับหนังสือขึ้นมาอ่านความง่วงก็ตามกระซิบอยู่ข้างหูยุงก็เล่นงานพัลวันเพียงไม่นานก็เข้านอนเป็นอย่างนี้ประจำนอนหลับสนิทอย่างเป็นสุขรู้สึกตัวอีกทีก็ตีห้าแล้ว ต้องรีบออกไปตั้งร้านเตรียมทุกอย่างเสร็จก็ถึงเวลาลูกค้ามาซื้อของกันแล้ว ทอมเองก็จะต้องมีงานอดิเรกทำหากไม่ไปรับของมาขายก็ต้องไปส่งหนังสือพิมพ์ สนุกกับการทำภารกิจเวลาก็ล่วงไป 7.00 น. กลับบ้านแต่งตัวไปโรงเรียน

อย่างเร่งรีบคว้าจักรยานคู่ใจไปโรงเรียนส่วนใหญ่ไปถึงโรงเรียนก็จะไปเคารพธงชาติกับสมาชิกชาวมาสายโดนทำโทษบ้าง ไม่โดนบ้างแล้วแต่ดวง ทอมรักการเรียนมาก

ผลการเรียนก็ต้องรักษาไว้ในช่วงที่เขาวัดผลกันเป็นลำดับ ทอมก็ตกลงกับทางบ้านไว้ว่าจะสอบให้ได้เลขตัวเดียวก็สามารถทำได้นะ สอบได้อยู่ในระหว่างที่ 5-9 ไม่เคยล้ำแดนไปต่ำหรือเกินไปกว่านี้เลยทอมเองก็พอใจ เพราะไม่ต้องอ่านหนังสือหนักจะได้มีเวลาไปเตะบอล ไปทำงานอดิเรกบ้างครอบครัวทอมต้องหาเช้ากินค่ำ ทุกปัจจัยมีผลกระทบกับเศรษฐกิจของครอบครัวหมดไม่ว่าจะฝนตก อากาศหนาว จะดีหน่อยก็เป็นช่วงฤดูร้อนเพราะที่บ้านทอมเป็นร้านขายกาแฟหลายครั้งของชีวิตคนหาเช้ากินค่ำต้องอยู่ด้วยการหมุนเงินแชร์ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้ครอบครัวสามารถผ่านช่วงที่ยากลำบากไปได้

ดีหน่อยที่บ้านของทอมมีคติประจำคือ เราไม่เป็นหนี้ใคร (หากจะเป็นหนี้ก็เฉพาะหนี้ที่มีความสามารถในการชำระคืนได้เท่านั้น)ด้วยคติแบบนี้ซึ่งทำมานานและถ่ายทอดต่อมายังรุ่นทอม ทำให้น้องๆสามารถใช้ชีวิตได้ดีพอสมควร ในช่วงที่เรียนกันครอบครัวมีพี่น้องหลายคนค่าใช้จ่ายมาก ความฝันของทอมต้องการอยากจะเป็นนั่นเป็นนี่ไม่มีเวลาที่จะคิดเลยแค่เอาตัวรอดก็ยังไม่ค่อยมั่นใจเลยจึงเลือกเรียนสายวิชาชีพจนจบปวช. พอทอมเรียนจบภาระของแม่ก็เบาลง ครอบครัวสบายขึ้นทอมเองก็ไปอยู่เชียงใหม่กับพ่อซึ่งช่วงนั้นเขามีรถบรรทุก 6 ล้อรับจ้างบรรทุกแร่ฟูลออไรท์จากอำเภอปายจังหวัดแม่ฮ่องสอนมาส่งยังอำเภอแม่แตงจังหวัดเชียงใหม่ช่วงนั้นถนนในช่วงของตำบลป่าแป๋ยังทำอยู่เลย

ทอมและพ่อต้องเดินทางผ่านถนนที่มีหล่มโคลนทุกวันโดยใช้โซ่ใส่ล้อเพื่อที่จะตระกรุยผ่านไป รถบรรทุกที่วิ่งเขาทำกันเป็นกลุ่ม ราวสิบกว่าคันได้ ก็จะไปด้วยกันช่วยเหลือกันร่วมทุกข์ร่วมสุขกันตลอดเส้นทางบนเส้นทางนี้จะต้องขับรถลัดเลาะไปปีนขึ้นเขาไป

ถือว่าเป็นเส้นทางที่ยากพอควรเมื่อเราเดินทางไปเกือบถึงอำเภอปายจะมีทางแยกซ้ายมือไปวัดจันทร์พวกเราจะไปกันทางนี้ผ่านถนนลูกรังวิ่งเข้าไปยังเหมืองฟลูออไรท์เมื่อไปถึงบรรยากาศภายในก็เป็นบริเวณกว้างมีลำน้ำสีขุ่นไหลผ่านคนงานที่นี่ปลูกกระต๊อบน้อยๆ เรียงรายกันอยู่เรียบชายน้ำคนส่วนใหญ่จะเป็นชาวไทยใหญ่ที่มาทำงานเหมืองในทุกวันเขาก็จะทำหน้าที่กันหลากหลาย  ทอมกับพ่อก็ขับรถลัดเลาะไปขนแร่ตามจุดต่างๆ บนเขาที่เขานำแร่มากองรอไว้ค่อยๆใส่จากหนึ่งปุ้งกี๋สองปุ้งกี๋จนกระทั้งเต็มรถคือน้ำหนักประมาณ 10 ตันก็วิ่งมาชั่ง กว่าจะใส่แร่กันเต็มทุกคนเวลาก็บ่ายมากแล้วรอสมัครพรรคพวกเมื่อพร้อมก็ค่อยๆ เดินทางนำแร่ไปตามเส้นทางเดิมที่มาในระหว่างทางก็ต้องควบคุมความร้อนของเครื่องยนต์และความร้อนของยางให้อยู่ในระดับที่ปลอดภัยส่วนใหญ่จะมาทานข้าวเย็นและพักอาบน้ำกันที่แม่แสะซึ่งอากาศหนาวเย็นมากตลอดทั้งปีที่นี่มีร้านอาหารซึ่งเป็นอาคารไม้ไม่ได้ทาสีขายอาหาร เมื่อพวกเราทานข้าวกันเสร็จก็เดินทางต่อ.. ทอมได้รับประสบการณ์ในการวิ่งรถขนแร่ฟลูออไรท์มากพอสมควรหลังจากทำได้อยู่สักพัก  ต่อมาพ่อของทอมประสบอุบัติเหตุและเสียชีวิตทอมก็กลับมาอยู่บ้านและก็มาเรียนต่อจนจบปวส.ที่นครสวรรค์และในช่วงที่เรียนก็มีโอกาสไปสอบ กพ. ซึ่งปรากฏว่าสอบได้ที่ หกสิบกว่าๆและได้รับเรียกบรรจุเป็นข้าราชการ ...

"โอพระเจ้าจอร์ซ คิดไม่ถึงจริงๆ"

 

 

/ สร้างสุขในชีวิตประจำวัน / ลองทำเว็บบล็อคกันไหม / กาแฟ /การจัดการด้านเสียง /

/ เคล็ดลัพธ์ต่างๆ ในการดูแลคอมพิวเตอร์ /