ในเรื่องการยกย่องคนดีตามทัศนะของโม่จื๊อกล่าวทำนองว่า...ในการปกครองผู้คนปกครองแคว้นต่าง ๆ ผู้ปกครองก็ต้องการอยู่ในอำนาจให้นานที่สุด แล้วทำไมละเขาจึงไม่รู้ว่า...
การยกย่องคนดีนั้นเป็นพื้นฐานของการปกครอง ผู้มีคุณค่าทางศีลธรรมจรรยาเป็นคนฉลาดปกครองคนโง่คนเลว ความมีกฎกติกาความมีระเบียบวินัยย่อมเกิดขึ้นในสังคม
แต่เมื่อคนโง่คนเลวปกครองบ้านเมืองแล้วความไร้ระเบียบต่าง ๆ ก็บังเกิดขึ้น พระราชาแห่งปราชญ์โบราณจึงย้ำนักหนาให้ยกย่องคนดีและจ้างคนมีความสามารถมาร่วมงาน ไม่ใช่เอาวงศาคณาญาติ คนร่ำรวยหรือรูปร่างสวยงามนามไพเราะมาร่วมงานเพื่อปกครองแคว้นต่าง ๆ
คนดีจะต้องได้รับการยกย่องและส่งเสริมบำรงและให้เกียรติและได้รับแต่งตั้งเป็นผู้นำในทุกระดับ คนเลวต้องได้รับการปฏิเสธและต้องถูกเนรเทศออกไปจากแคว้น จะทำให้ปวงชนเกิดการแข่งขันทำความดี และคนดีก็จะเพิ่มมากขึ้น ฝ่ายคนชั่วก็จะน้อยลงตามลำดับ
เมื่อแคว้นมีคนดีปกครอง กฎหมายก็จะมีผู้กระทำตามอย่างยุติธรรม ปวงชนก็จะอยู่ดีกินดี ความดีทั้งหลายก็ไหลรวมเข้ามาแม้ฟ้าและดวงวิญญาณของบรรพบุรุษย่อมกระทำให้ผู้ปกครองเจริญรุ่งเรือง
ด้วยความรักหอมหวนชนให้ใครต่อใครเข้ามาผูกมิตรไมตรี ผู้ปกครองทั้งหลายย่อมพบความสำเร็จตามโครงการที่วางเอาไว้
เป็นสื่อให้เกิดความเข้มแข็งทางการปกครอง ทีนี้ในวิถีทาง ( เต๋า ) ที่ราชาแห่งปราชญ์ ที่สามารถทำให้อาณาจักรตกอยู่ในอำนาจและมีอำนาจเหนือเจ้าผู้ครองนครทั้งหลายก็เป็นเพราะการรู้จักยกย่องคนดีนั้นแล.
