บันทึกนี้ไม่มีฉันทลักษณ์ ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณ
เธอ....สุกสกาวพราวพร่างฟ้า
ระยิบระยับจับหล้าคราสิ้นสูรย์
แสงหิ่งห้อยอย่างฉันโศกศัลย์อาดูร
มิอาจอวดแสงแข่งเคียงเธอ
ยิ่งใกล้ระยะทาง ยิ่งห่างวาสนา
เมื่อไกลสุดขอบฟ้า แสงเจิดจ้ากลับเคียงใกล้
จะสุขได้อย่างไร หากห่างไกลเทียบแสงได้
หากยามยิ่งชิดใกล้ กลับอ่อนแรงไร้แสงประชัน
จึง มิอาจใกล้
จึง จำใจห่าง
เพราะความแตกต่างเป็นตัวแบ่งกั้น
ฉันกับเธอ
วูบวับแสงฉันงามเมื่อเขาจับไว้ในกำมือ
ท่ามกลางแสงไฟ ใครเห็นฉันหรือ
นี่คือความแตกต่างอย่างที่ฉันเป็น
มิอาจรัก
หลอกว่าไม่สนใจ
หากแท้ความรู้สึกภายใน
จำใจห่าง
เพราความแตกต่าง
ต่างกันของฉันและเธอ
