ทุกครั้งที่ฉันเข้าบ้าน "เจ้าน้ำตาล" สุนัขพันธ์พุดเดิลผสม จะวิ่งมาหาและกระโดดใส่ฉันเป็นการทักทาย ด้วยความดีใจ มันเป็นหมา(ขอเรียกสรรพนามที่เข้าใจง่ายที่สุด)ขี้เล่น ร่าเริง และเข้าใจด้วยว่าใครรักมัน ใครไม่ชอบมัน มันแยกแยะออกอีกต่างหากฉันสังเกตเห็นจากการแสดงออกกับคนที่สัมผัสมัน กับฉันมันจะขี้เล่น กระโดดนั่งตักอย่างไม่เกรงใจ สั่งมันทำอะไรมันทำตามหมดและที่ฉันภูมิใจในตัว น้ำตาล ก็คือความสามารถเห่าตามคำสั่งได้ ฉันสั่ง "เห่า 2 ครั้ง" มันจะ "บ๊อก..บ๊อก" "เห่า 3 ครั้ง" มันก็จะ "บ๊อก..บ๊อก..บ๊อก)แถมสามารถคาบกระป๋องพลาสติกที่ใส่อาหารให้กินทุกวันเดินตามฉันเพื่อที่จะเอาใส่ข้าวต้มให้ทุกวันตอนเช้า แต่กับคนอื่นที่ไม่คุ้นหน้ามันจะเห่าแบบไม่เป็นมิตร สั่งให้ทำเหมือนฉันสั่งมันไม่ทำ วันนี้ฉันกลับจากต่างจังหวัด(ค้างคืน 2 คืน)พอเดินเข้าบ้าน ไม่มีน้ำตาลมาต้อนรับ จนต้องเรียก "น้ำตาล" มันถึงจะเดินต้วเตี้ยมๆมาหา และไม่กระโดดใส่อย่างเช่นเคยทำ ฉันจึงรู้เลยว่ามันต้องไม่สบาย จึงอุ้มมาสำรวจ ปรากฎว่า มีแผลขนาด 3x4 ซม.ที่หลัง ถามคุณพ่อบ้านที่ดูแลให้ขณะฉันไม่อยู่เขาบอกว่าไม่รู้ว่ามันไม่สบายก็เห็นปกติเฉยๆ แต่กับฉันแค่เดินเข้าบ้านฉันก็สัมผัสได้ เมื่อร่างกายป่วย จิตใจก็ป่วยด้วยเช่นกัน ทุกชีวิต..เป็นเหมือนกันหมด ฉะนั้น...อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันเลย..
สวัสดีค่ะ ขอให้หายเร็วๆ นะคะ
ขอบคุณมากค่ะ น้ำตาลเองคงอยากฝากขอบคุณมาด้วย เขาได้กินยา amoxy และใส่แผลด้วย Providine solution 3 เวลาเลยค่ะ ดีใจมั่กๆที่มีคนให้กำลังใจมาค่ะ
แม่ต้อย มีน้องหมาในความดูสามตัวคะ
จึงขอให้น้ำตาลหายไวไวนะคะ
ขอบคุณแม่ต้อยมากค่ะ น้ำตาลเร่มหายแล้วค่ะ แต่ความร่าเริงยังมีน้อยอยู่
ร่าเริงดีแล้วนี่นะ กำลังใจดีนี่เอง
มาเยี่ยมเยือน ครับ คิดถึงครับ
ขอบคุณทุกแรงใจ