ยี่สิบหกมิถุนาเวียนมาถึง           ฤทัยตรึงคะนึงหวนครวญถวิล

บรมครูสนทรภู่คู่แผ่นดิน           ลือระบิลกลิ่นกลอนขจรขจาย

แต่ละคำสำนวนล้วนเสนาะ        ชวนพิเคราะห์นัยย์ความล้ำลึกหลาย

ทั้งไพเราะรื่มรมย์ทั้งคมคาย       ทั้งคล้องจองนอกในให้อัศจรรย์

คำไทยไทยท่านใช้เช่นไทยใช้    แต่บาดใจเกินใครใช้ใครเสกสรรค์

ภูมิปัญญาสั่งสมมานมนาน         ทั้งตั้งมั่นกลั่นกรองจนคล่องจริง

มรดกหยกทองย่อมพ่องถ่าย       แต่กลอนไทยมอบไว้ไม่สูญสิ้น

เลิศล้ำค่างามสง่ากว่าเพชรนิล    คือทรัพย์สินทางปัญญามหากวี