ข้าวตอก แทน ความรู้ที่แตกฉาน หญ้าแพรก แทน ความอดทน ดอกมะเขือ แทน ความอ่อนน้อมถ่อมตน

          

       เขียนบล๊อกบอกเล่าเรื่องราว เล่าผ่านประสบการณ์

และความรู้สึกวันนี้คงเป็นอีกหนึ่งวันที่ฉันรู้สึกว่ามีความสุข 

เพราะวันนี้   คือ "วันไหว้ครู" ของโรงเรียน  ที่พิเศษของวันคงเป็นเพราะว่า 

          เริ่มต้นด้วยนายปวเรศ  นักเรียนชั้น ม.5/8 เป็นผู้แทนนำขับเสภา

บทไหว้ครู  ได้หันไปสบตากับเขาโดยบังเอิญ...ขณะนั้นเองที่มันรู้สึกว่า

       อิ่มเอมใจ ซึ้งใจ  ยิ่งมองเห็นตาใสๆที่เจือน้ำที่หล่อเลี้ยงดวงตาให้ดูชุ่มชื่นขึ้นมากกว่าทุกวัน

มันรู้สึกดีอย่างนี้เอง...จนฉันต้องรีบกรีดน้ำตาที่พานจะไหล ทำให้นึกๆขำตัวเอง

ช่างเป็นคนเจ้าน้ำตาจริงๆเลย...

        หลังจากเสร็จพิธีไหว้ครู  ทางโรงเรียนได้ทำพิธีมอบทุนการศึกษา

 ตั้งแต่นักเรียนที่มีผลการเรียนดีเยี่ยม  เรียนดีประพฤติดี  และสุดท้ายนักเรียนที่มีจิตอาสา

       ช่ายแล้วค่ะ  จริงๆแล้วตัวฉันเองก็แอบหวังว่าจะเห็นนักเรียนในกลุ่มที่เราทำงานจิตอาสาร่วมกันมา

ได้เข้าร่วมรับรางวัลบ้าง  เพื่อให้เป็นกำลังใจตอบแทนสิ่งดีๆที่เด็กๆได้ร่วมกันทำมา  นอกเหนือจากคุณค่า

และความสุขที่พวกเราได้ด้านจิตใจ  จริงๆแล้วก่อนหน้านี้ไม่เคยมีทุนประเภทนี้  หมายถึง ทุนที่ให้นักเรียน

ที่มีจิตอาสานะคะ   จนวันหนึ่งเมื่อวันเปิดเทอม  ในวันปฐมนิเทศน์นักเรียนใหม่  ป้าไมล์ หรือ อาจารย์ไมล์

หัวหน้างานวิชาการโรงเรียน ผู้ที่เปี่ยมด้วยจิตวิญญญาณของครู  ฉันคิดว่าฉันสัมผัสได้  ถึงแม้ว่าฉันไม่ค่อย

จะมีโอกาสได้สัมผัสกับป้าไมล์มากมายเท่าไหร่  ท่านได้เข้ามาคุยและบอกกล่าวกับฉันว่าปีนี้จะให้ทุน

นักเรียนที่ทำงานจิตอาสา  ฉันได้แต่บอกป้าไมล์ว่า  ขอบคุณ  ขอบคุณมากค่ะป้า ขอบคุณจริงๆ

และเหมือนว่าป้าไมล์จะรู้ความในใจฉันนั่นเอง....

      หนึ่งในเด็กนักเรียนกลุ่มจิตอาสาที่ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการทำงานด้านนี้กับฉัน (จากบันทึกนี้ค่ะ

 http://gotoknow.org/blog/kunkru-may2/230792 และ  http://gotoknow.org/blog/kunkru-

may2/236771  ) ได้ทุนนี้ด้วยค่ะฉันดีใจมาก  เพราะนั่น หมายถึงว่าสิ่งที่เรากำลังทำเล็กๆ เงียบๆผู้ใหญ่

ยังมองเห็น และให้ความสำคัญกับงานด้านนี้...ที่ฉันดีใจไม่ใช่เพราะเด็กได้ทุนการศึกษาที่เป็นตัวเงินนะคะ

แต่เป็นที่กำลังใจในการทำดี ให้เขารู้สึกว่า เขาภูมิใจที่ได้ทำสิ่งดีๆ...ที่ออกมาจากข้างในออกจากใจ

      หลังจากเสร็จพิธีนั่นเอง  นักเรียนแยกย้ายกลับบ้าน  ฉันพักอยู่ที่ห้องพักกลุ่มสาระฯเพียงลำพังคนเดียว

ลูกๆกลุ่มนี้  ได้เดินเข้ามาหาฉันกลุ่มใหญ่คงสักสามสิบคนเห็นจะได้  นั่งลงตรงหน้าฉัน อ๋องแอ๋ง              

เป็นตัวแทนของเพื่อนทั้งห้อง ถือมาลัยกร นอกจากนี้ก็มีเด็กๆหญิงชายหลายคนที่นำกรวยดอกไม้มา

"ทุกคนกราบ" กราบแทบเท้าจริงนะคะ  ไม่คิดว่าครูเล็กๆคนนี้  (แต่ตัวไม่เล็กนะคะ)  จะได้รับการกระทำ

แบบนี้  คงเป็นการทำให้ฉันประหลาดใจเป็นครั้งที่สองหลังจากการ์ดอวยพรวันวาเลนไทล์ตัวโตๆเมื่อ

ปีการศึกษาที่แล้ว  ทำให้กำลังใจมาเป็นกอง  ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าพาลจางหาย เหลือไว้แต่

ความสุขความอิ่มเอมใจ  ในผลิตผลแห่งความดีงาม  ที่ทำให้มีกำลังพลังแรงกายแรงใจในการทำงาน

ที่มากกว่าคำว่าหน้าที่ต่อไป...ช่างเป็นจังหวะที่ดีที่ไม่มีคนอยู่  จึงมีแต่เรา  ที่ได้แลกเปลี่ยนความรู้สึก

ที่มีให้กันระหว่างครูกับศิษย์  "พวกผมรักครูครับ"  ครูก็  "รักพวกเราค่ะ"