การต่อสู้ในชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยเนื่องจากการ "หมดศรัทธา..."

การที่ชีวิตต้องโดนน้ำเสีย น้ำเน่า อันเปรียบเสมือนยาพิษมาหลั่งรดชีวิตนั้นแสนเศร้านัก

ต้นไม้ที่กำลังเจริญเติบโต มีน้ำหล่อเลี้ยงลำต้นนั้นก็พออยู่ได้

แต่ถ้าว่ารากได้ซึมซับ "น้ำเน่า" ที่บุคคลทั้งหลายมาสาด มาเททิ้งไว้ น้ำดีที่มีอยู่ในลำต้นก็ต้องถูกเจือปนด้วยน้ำเน่าที่เราและเขาไม่ต้องการ

การเสื่อมศรัทธาเป็นสภาวะถดถอยที่รุนแรง

จิตที่เดินก้าวหน้าได้เพราะมีศรัทธา

จิตที่เดินก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็วก็เหมือน "หนังสติ๊ก" ที่มีแรงส่งจากกำลังแห่งยางเส้นนั้น

แต่ถ้าหากไม้ง่ามที่ขึงหนังสติ๊กอ่อนแอ เปราะปาง หนังสติ๊กที่ถูกขึงนั้นเองจะย้อนกลับมาทำร้าย ทำลายตน

การมีชีวิตที่ต้องจมอยู่ในคนในสังคมที่เราไม่มีศรัทธานั้นแสนเศร้านัก

แต่ก็เป็นอีกโจทย์หนึ่งที่ท้ายทายว่าจะหนีหรือจะอยู่แล้วสู้ด้วย "ปัญญา"

ศีล สมาธิ ต้องถึงพร้อม กับการต่อสู้กับน้ำเน่าที่เขาทั้งหลายสาดออกมาจากใจผ่องถ่ายออกมาเป็นกิริยาและวาจา

ขุนเขาที่โดนน้ำลายถ่มย่อมไม่สะทกสะเทือนฉันใด

จิตใจที่เข้มแข็งย่อมไม่คลอนแคลนเมื่อถูกน้ำเน่ามารดชีวิต ฉันนั้น

ชีวิตนี้คือการต่อสู้

ตบะ พละ กำลัง จักเกิดขึ้นได้หากใช้ "ปัญญา" เป็นเครื่องนำพาในวิถีทางแห่งการต่อสู้นี้

ชีวิตหนึ่ง ชีวิตใด หากหนีย่อมพ่ายแพ้ตั้งแต่เริ่มคิด

แต่ชีวิตใด สู้ ท้อแต่ไม่ถอย ชีวิตนั้นย่อมเอื้อมมือสอยลงมาซึ่ง "ดวงดาว..."