วันนี้ฉันตื่นแต่เช้า แม่อาบน้ำแต่งตัวให้ฉันด้วยชุดนักเรียนที่แม่เย็บให้ เป็นชุดนักเรียนที่สวยที่สุด แม่ตัดชุดเหมือนชุดอนุบาลโรงเรียนในเมือง เป็นเสื้อปกบัวผ่าหน้า มีกระดุมติดกับกระโปรงจีบรอบสีกรมท่า เป็นเป็นนักเรียนคนเดียวที่ใส่ชุดแบบนี้ เด็กคนอื่นเข้าใส่เสื้อปกทหารเรือ กระโปรง 6 จีบ ฉันเลยเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆ กลม น่ารักดี (ครูเขาชมกัน น่ะ) แม่กับอุ๊ยพาฉันไปโรงเรียนฉันเดินยิ้มหน้าบาน...ยกมือไหว้สวัสดีครูใหญ่ และคุณครูท่านอื่นๆ อย่างสวยงาม (แม่กับอุ๊ย บอกว่าฉันไหว้สวย)
คุณครูถวิลเดินมาอุ้มฉัน ยิ้มให้ ฉันอย่างอ่อนโยนแล้วพูดกับฉัน
“ตัวแค่นี้จะเรียนกับเขาได้หรือ...” แล้วก็หัวเราะกัน แววตาของคุณครูที่มองฉัน ฉันรู้สึกได้...ว่ามันอ่อนโยน อบอุ่นและเป็นมิตร
ครูใหญ่พูดกับครูที่ฉันจะเรียนด้วยว่า“เขาอยากจะเรียนก็แล้วแต่เขาเรียนได้แค่ไหนก็แล้วแต่...น้องบุตยังเด็กอยู่แต่อยากมาเรียนหนังสือนับว่าดีแล้ว...” (แม่เล่าให้ฟังว่าครูใหญ่พูดอย่างนี้ ฉันจำได้แม่นยำ)
คุณครูพาฉันเข้ามาให้ห้องเรียน ป.1 ท่านแนะนำให้ฉันรู้จักกับเพื่อนๆ ในห้อง ฉันได้นั่งใกล้กับพี่ชาย...พี่ชายคอยดูแลฉัน สอนฉัน ช่วยเหลือฉันทุกๆ อย่างไม่ต่างจากตอนที่อยู่ที่บ้าน ฉันรักพี่ชายคนนี้ของฉันมาก...
ฉันกลายเป็นขวัญใจของเพื่อนในห้อง ทุกๆ คนจะช่วยกันดูแลฉัน เล่นกับฉัน แบ่งขนมให้ฉันกิน เพราะฉันเป็นน้องน้อยในห้อง ฉันรู้สึกอบอุ่น อุ่นใจมีความสุขกับประสบการณ์ใหม่นี้ โรงเรียนแห่งแรกและหองเรียนแรกในชีวิตของฉัน
พี่ชายมีเพื่อนสนิทหลายคน หนึ่งในนั้นปัจจุบันกลายมาเป็นพี่สะไภ้ของฉัน (ไม่รู้เขารักกันตอนไหน...แต่คงไม่ใช้ตอน ป.1 หนึ่ง ยังเด็กอยู่เลย คงเป็นตอนเรียนมัธยม มั้ง!..) และอีกคนหนึ่งในบรรดาเพื่อนสนิทคือ ลูกชายคนเล็กของครูใหญ่ ชื่อ ช้าง (คุณชายช้าง) เป็นพี่ชายอีกคนที่ใจดีมากๆ ๆ ตัวโต สูงขาว (ขาวกว่าฉันเยอะเลย..จนฉันอิจฉา)แถมขี้อายด้วย และอีกหลายๆ คน ซึ่งปัจจุบันเรายังได้พบกัน..พูดคุยกัน เมื่อฉันกลับไปเยี่ยมบ้านเกิด... ปัจจุบันเพื่อนๆ ต่างเติบโตขึ้น มีหน้าที่การงานและวิถีชีวิตไปตามเส้นทางของตัวเอง
อ้อ!..ถึงฉันจะเด็กว่าใครๆ ฉันก็ไปได้เรียกเพื่อนในห้องว่า “พี่” หรอก ฉันถือว่าเป็นเพื่อน (เทียบรุ่นว่างั้นเถอะ!..) ฉันและเพื่อนใช้สรรพนามว่า “เรา” และ “ตัวเอง” ยกเว้นกับพี่ชาย ฉันเรียกว่า “พี่รัตน์” และแทนตัวเองว่า “นู๋” จนทุกวันนี้
ขอบคุณภาพประกอบ : จาก oknation.net
อ่านบันทึกนี้ให้ม่อนฟัง ม่อนชอบให้เล่าเรื่องให้ฟัง ม่อนชอบรูปนี้ด้วยครับ ขอบพระคุณ
สวัสดีค่ะ ผอ.
ฝากรูปนี้ให้น้องม่อนค่ะ
สวัสดีค่ะ อาจารย์ขจิต
ขอบคุณที่ติดตามอ่านค่ะ... อยากอ่านเรื่องในอดีตของอาจารย์ขจิตบ้าง...จะเป็นยังไงน๊า!... ใครหนอช่างใจดำ ไม่ให้อาจารย์ขจิตไปโรงเรียน
สวัสดีค่ะ พี่มหา
ขอบคุณที่มาตามหาค่ะ ก็ไม่ได้ไปไหนหรอกค่ะ อยู่โรงเรียนนี่แหละ..แค่งานยุ่งนิดๆ หน่อยๆ แต่ก็แอบอู้งานไปอ่านสูตร สบู่หอม ของ พี่มหานะคะ...
เมื่อวาน มีกิจกรรม บิ๊ก คลีนนิ่งเดย์ ค่ะ...ก็ทำความสะอาดโรงเรียน กันครึ่งวัน ช่วงบ่ายเด็กๆ ก็เข้าห้องประชุมซ้อมพิธีไหว้ครู ทำพาน ซึ่งเลื่อนมาจัดพร้อมกิจกรรมวันสุนทรภู่และวันต่อต้านยาเสพติด (วันนี้)
วันนี้ Boss มอบหมายงานทำป้ายไวนิล สำหรับเตรียมการประชุมประชุมประชาคมฯ และรับมอบเงินอุดหนุนการจัดทำห้อง E-Classroom จาก อบจ. และกำลังยุ่งเตรียมงานโครงการสืบค้นสิทธิบัตรนานาชาติ เพื่อพัฒนานวัตกรรม และโครงงานต่อยอดเทคโนโลยีซึ่งอุตรดิตถ์เป็นเจ้าภาพ ร่วมกับสถาบัน สสวพ. สวก. อีก 6 จังหวัดภาคเหนือตอนล่าง ผอ.โรงเรียนนี้เป็นประธานกลุ่มเครือข่ายส่งเสริมการจัดการมัธยมฯ ลูกน้องเลยต้องทำงานให้ สพท.ด้วย...ครูใจดีรับหน้าที่ผู้ประสานงาน,ทำป้ายคัทเอ๊าท์งานโครงการฯ ติดทั่วจังหวัด และทำเกียรติบัตร ถ้าหายหน้าไปช่วงนี้คงไม่ว่ากันเน๊าะ..
เฮ่อ!...จะมีใครใจดี มาช่วยมั่งน๊า!...
ขอให้ พี่มหา มีความสุขกับการทำงานนะคะ
ระลึกถึงเสมอค่ะ
สวัสดี วันใหม่ ตอนเย็นๆ ...ค่ะ
โอ้โห เล่าเรื่องได้ประทับใจและสนุกมากเลยค่ะ
ครุใจดี ใฝ่เรียนตั้งแต่เด็กเลยเนาะ ดีจังเลย
ดีจังเลยค่ะ ที่ได้เรียนก่อนที่จะถึงเกณฑ์อายุ
คงจะสนุกมากๆเลยนะคะ
เรื่องของครูใจดีนี้น่าสนใจจริงๆเลยนะค่ะ
อาจารย์ทำได้สวยมากครับ
เป็นกำลังใจให้
ความทรงจำดีๆ สร้างความประทับใจได้เล่าเมื่อไหร่ก็มีความสุขค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาทักทายค่ะ
สวัสดีค่ะ supergirl
พอดีว่าบ้านอยู่หน้าโรงเรียน ทำให้อยากไปเรียนกะเขามั่ง ไปโรงเรียนทุกวัน มีความสุขทุกวันเลย
สวัสดีค่ะ ลูกกวาดสีฟ้า
สมัยนี้ ก็ได้เรียนชั้นปฐมวัยนะ (ชั้นอนุบาล) ได้เรียนตั้งแต่ 5 ขวบเหมือนกัน แต่ จะเรียน ป.1 ต้อง 7 ขวบ รอให้ครูใจดี เป็น รมต.ศธ. ก่อนจะแก้กฎหมายนะ
ครูใจดีที่สุดเลย
ได้ความรู้มากเลยครับ
ดีคับครูได้เข้าเรียนก่อนเกณฑ์อีกนะคับคงจะสนุกมากเลยนะคับ
ความรู้ของครูนี้สนุกมากเลยคับ
เรื่องของครูใจดีนี้น่าสนใจจริงๆเลยนะค่ะ