อร่อย....ลายคราม

 

                ด้วยความบังเอิญ  ได้มาชื่นชมชีวิตในเมืองหลวง ช่วงเวลาสั้น ๆ ในช่วงบ่าย ๆ ของวันอาทิตย์ (เดือนมิถุนายน 2552)ริมถนนแถวเทเวศน์  ประกอบกับเป็นวันหนึ่ง ที่เดินชมเมืองหลวงเพลิน.....จนเลยเวลาอาหารกลางวันมานานโข

 

                กระเพาะเริ่มโอดครวญ  ด้วยความหิว สมองเริ่มสั่งการ  อย่าลืม ๆ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง  บริเวณที่แห่งนี้  เราไม่เคยเดินสัมผัสเป็นเวลานานทีเดียว  แต่ก็ไม่แตกต่างกับสมัยที่เรียนระดับบัณฑิตศึกษา ในเมืองหลวงเมื่อสมัยก่อนหน้านี้เท่าไรนัก 

 

 

มุมนี้เคยมายืนทอดอารมณ์ไม่ให้พลุกพล่าน....มายืน ณ จุดเดิมอีกครั้ง...ดูก็ยังใช้ความรู้สึกแบบเดิม ๆ ได้อีก  (ระลึกถึงความหลัง)

          เดินไปได้สักระยะหนึ่ง  สายตาก็สอดส่ายหาร้านอาหาร เพื่อรองท้องให้ความหิวโหยที่กำลังเรียกร้องอยู่

และใจก็รำลึกถึงคำที่ ย่า....เคยพูดกรอกหูอยู่บ่อย ๆสมัยเป็นเด็ก ว่า  "หิวให้กิน  อยากอย่ากิน"  อย่าตามใจปากเพราะอยากกิน ...  ใจคิดเพียงหาอาหารกินให้หายหิว

 

 

 

เป็นร้านอาหารที่โปรโมท.. อาหารจานอร่อย  เข้าไปสั่งอาหารโดยไม่ได้สนใจชื่อร้าน  สั่งข้าวหมูแดงมา 1 จาน  แล้วเดินหาที่นั่งอย่างรวดเร็ว   วันอาทิตย์แบบนี้  เมืองหลวงไม่พลุกพล่านมากนัก ผู้คนไม่หนาตา  ถนนหนทางก็ไม่แออัดไปด้วยรถยนต์และผู้คน  ...มีที่เว้นพักสายตาให้ผ่อนคลาย  เป็นบรรยากาศที่ สบาย ๆ วันอาทิตย์แบบนี้วันหนึ่ง

           ผมนั่งกินข้าวหมูแดงไปได้ เล็กน้อย รู้สึกว่า อือ!!!หร่อยดี ไม่เหมือนบ้านเรา ก็เลยถ่ายรูปเก็บไว้...  จานนี้เลย

 

และสักพักกาแฟเย็นก็มาเสริฟ์อยู่ตรงหน้า  กินข้าวหมดจาน  และดูดกาแฟหมดแก้ว  กระเพาะก็เริ่มบอกว่า OK

             ระหว่างที่นั่งคิดว่า ....จะไปไหนต่อ  สายตาก็เหลือบไปเห็นป้ายข้างฝาเข้า  .... "ปาท่องโก๋เสวย".........

 

            แหม!!  ชื่อน่ากินจัง  เคยกินปาท่องโก๋กับกาแฟตอนเช้า ๆ อยู่บ่อย ๆ แต่ก็รู้สึกแปลกใจว่า  ทำไมยังมีปาท่องโก๋ขายช่วงบ่าย ๆ แบบนี้(ใจคิด...ไอ้เจ้าปาท่องโก๋เนี่ย...คงไม่ธรรมดาเป็นแน่แท้ ถึงมีขายช่วงบ่าย ๆ แบบนี้  ไฉนเลยจะไม่ลองลิ้มรสดูบ้าง....(ฮิ ฮิ  กลัวอยู่ใกล้เกลือแล้วจะกินแต่ด่าง) สุดท้ายเลยเรียกแม่ค้า(ตอนหลังเพิ่งรู้ว่าเป็นเจ้าของร้าน)..ว่า  1 ชุดครับ

 

          ก่อนกิน(ทั้ง ๆ ที่ค่อนข้างอิ่มแล้ว) คิดอีกรอบว่ารสชาดอาจไม่ต่างจากปาท่องโก๋ทั่วไปสักเท่าไหร่

คำแรก...ที่ฉีกกิน .....แหม กรอบนอก นุ่มใน... นะเนี่ย  เจ้าถ้วยสีเขียว ๆ เล็ก ๆ เนี่ยคือ ของจิ้มครับเป็นสังขยาใบเตย(ประมาณนั้น)  ผลสุดท้ายก็คือ ......

 

              ทั้ง ๆ ที่ท้องว่าอิ่มแล้วนะครับ  แต่เจ้าปาท่องโก๋จานนี้หมดครับ.....ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรดี ...เฮ้อ!!

 

                สุดท้ายแม่ค้าคนที่นำปาท่องโก๋มาเสริฟ์นั้น....ผมเพิ่งรู้ว่าเป็นเจ้าของร้าน เพราะถามไปหลายประโยค  ได้ความว่า...เป็นร้านที่เปิดมานานร่วม 60 ปีแล้ว  เป็นมรดกตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ....ว้าว

                ใจหนอใจ...สุดท้ายก็สั่งเพิ่มอีก1 ชุด(นำไปกินที่โรงแรม)

 

                ความสุขจากการได้ลิ้มรสชาดอาหารจากความอร่อยเนี่ย....บางครั้งราคาค่างวดของอาหารที่หรูเริดในภัตราคาร หรือโรงแรมเกรด A   อาจเทียบค่าของความอร่อยของอาหารที่ราคาไม่กี่บาท จากร้านริมทางไม่ได้

 

                เพราะฉะนั้น ความอร่อยจึงไม่เลือกว่า

                จะอร่อยตรงสถานที่เริดหรู หรือสถานที่ริมทาง

                แต่ความอร่อย....อร่อยตรงผลลัพธ์ที่มีคุณค่าอยู่ที่ตัว

                ความอร่อย...ไม่ได้อยู่ตรงชื่อ  หรืออร่อยในเวลาที่คิดว่าจะอร่อย

                ความอร่อยอยู่ตรงนี้....ตรงที่ เมื่อหัวใจเรียกร้องและขานรับ 

                แม้ขณะอิ่มยังรู้สึกว่า....อร่อย

                อิ่มอร่อย...กับรสชาดของชีวิตกัน นะครับ