วันนี้เหนื่อยวุ่นทั้งวัน 22 มิ.ย. 52 วันกวาดล้างไข้เลือดออก อำเภอโนนคูณ ในฐานะที่ฉันเป็นผู้รับผิดชอบงานหลักระบาดวิทยาและงานควบคุมโรค ต้องคอยวิ่งประสานงานทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ๆ เหนื่อย ร้อน หิว เมื่อคืนก็ขึ้นเช้า - บ่าย เมื่อวันก่อนก็เช้า-บ่าย แถมวันนี้หลังเสร็จงานนี้ก็ต้องขึ้นบ่ายอีก ตายแน่ ๆ ฉันคิดกับตัวเอง แต่พอได้มาทำงานในเวรบ่ายจริง ๆ ก็ไม่เห็นจะตายอย่างที่คิดเลยนะนี่ แหม!!! อยากรู้จังว่ามีอาชีพไหนบ้างไหม?ที่ทำงานทรหดอดทน สวยถึกและบึกบึนเหมือนพยาบาลบ้าง วันนี้ก็คงไม่ต่างจากทุกวัน ถ้าฉันไม่ได้เจอคุรยายคนหนึ่ง อายุ 95 ปี มาด้วยเหนื่อยอ่อนเพลีย ทานอาหารได้น้อย ในใจฉันคิดแหม! คุณยายเลือกเวลามาหาหมอตอนสี่ทุ่มนี่นะ คิดได้ไงนี่ ตอนแรกฉันก็ยืนซักประวัติคนไข้ตามปกติ แต่พอคุยไปคุยมา กลายเป็นว่าคุณยายซักประวัติฉันแทน คุณยายถามเยอะมาก เช่น ชืออะไร ไม่เอาชื่อเข้าโรงเรียนยายจำไม่ได้ เอาชื่อเล่น ๆ ,อายุเท่าไหร่, แต่งงานหรือยัง, เป็นคนที่ไหน , พ่อ-แม่ชื่ออะไร , ทำงานมากี่ปี, มีพี่น้องกี่คน และอีกมากมาย คุยไปเรื่อย ฉันได้ยินแต่คุณยายหัวเราะเสียงดัง เอื๊อกอ๊าก หันมาดูนาฬิกาอีกที อ้าวนี่ฉันยืนคุยกับคุณยายมานานถึงชัวโมงเลยเหรือนี่ ฟ้าฝนก็ช่างเป็นใจตกลงมาได้อย่างไม่ลืมหูลืมตา เวรบ่ายวันนี้เลยไม่ค่อยมีคนไข้ ทำให้ฉันมีเวลาคุยกับคุณยายนาน ก่อนจะให้คุณยายกลับบ้านฉันถามว่า
" ยายตกลงไม่เอายาจริง ๆ เหรอ นี่หมอจะให้วิตามินด้วยนะ จะได้ทานอาหารอร่อยขึ้นไง " ยายสั่นหน้า แล้วเอาเหี่ยว ๆ ของแกมาจับแขนฉันลูบไปมา
" วันนี้ไม่เอา จะมาเอาวันหลัง ตอนนี้ยายหิวแล้ว กลับก่อนนะ "
ยายเดินลงจากเตียงผู้ป่วยแล้วขึ้นรถพร้อม ๆ กับลูกหลานอีกนับสิบที่มาด้วยความเป็นห่วง
เสียดายที่ตอนนี้ไม่มีกล้องจะได้ถ่ายรูปคุรยายตอนที่แกหัวเราะ น่ารักดี ฉันไม่มียาย / ตา เพราะนทั้งสองเสียไปตั้งแต่ฉันยังเด็ก เลยอดอิจฉาคนที่เขามียายไม่ได้
เอารูปงานวันกวาดล้างไข้เลือดออกของ คปสอ.โนนคูณ จ.ศรีสะเกษมาให้ดูเพลิน ๆ
