วันนี้ข้อความว่า "วันคืนล่วงไป..ล่วงไป...เจ้าทำอะไรอยู่" มันผุดขึ้นมาในสมองของผม ให้นึกถึง อตีตํ นานฺวาคเมยฺย นปฺปฏิกงฺเข อนาคตํ...... มันดูเหมือนจะมีความหมายอะไรบางอย่าง
สำรวจตัวผู้เขียนเอง มานั่งนึกว่า แล้วเราปล่อยให้เวลามันล่วงเลยไปได้ยังไง จนมาถึงบัดนี้ อายุปูนนี้อยู่แล้ว จะให้อายุปูนไหน จึงจะรีบขวนขวายในกิจที่พึงกระทำนั้น
อย่าโทษปัจจัยแวดล้อม...สภาพภูมิศาสตร์...ว่ามีผลต่อการกระทำและไม่ทำของตน หากแต่ตนนั่นแหละที่มีอำนาจเหนือตนให้กระทำและไม่ทำได้
จะมีใครมาบังคับเราได้ นอกจากตัวเราเอง...การกระทำทั้งหลายเกิดจากตนนั่นแหละเป็นสำคัญ หาใช่ใครอื่นไม่
...ต้องรู้จักหักห้ามใจบ้าง...จากสิ่งอันบั่นทอนในกิจที่พึงกระทำนั้น
.............................๒๒ มิ.ย.๕๒
