เป็นเหตุการณ์ที่บังเอิญ...

เป็นเรื่องราวที่ทำให้มองย้อนกลับไปถึงการดำรงสติ

เป็นการดำรงสติต่อเรื่องราวที่ปรากฏ  ที่มากระทบแรงๆ

 

วันศุกร์..เป็นวันที่อยู่เวร..

ตกบ่ายมีคนไข้มากและมีคนไข้ที่ฉุกเฉินมากจริงๆ 2 ราย

ที่ต้องส่งต่อ...

หนึ่งในนั้นคือเด็กแรกคลอด...

ที่คลอดตอนเช้าแล้วหายใจเร็ว..

และเร็วมากขึ้นตอนบ่ายๆ  มีไข้ร่วม

สรุปน่าจะเป็นปอดบวมตั้งแต่แรกเกิด....

 

ก็ถือว่าเป็นการเจ็บป่วยที่รุนแรงมากเหมือนกัน

เมื่อดูอาการ  และประเมิน และให้การรักษาเบื้องต้นแล้ว

 

ก็เข้าไปพูดคุยกับพ่อแม่ของเด็ก  อธิบายเรื่องราว ข้อมูลต่างๆ  รวมทั้งการรักษาและการส่งต่อ

พ่อกับแม่เหมือนจะเข้าใจ

คุณแม่นั้นดูจะตกใจเล็กน้อย  จนถึงกับร้องให้

 

ณ ตอนนั้น  หลังให้ข้อมูลเสร็จ  ก็เขียนใบส่งต่อ

มีญาติของผู้ป่วย  ผู้หญิงวัยกลางคน

ก็เข้ามาซักถาม 

ก็ให้ข้อมูลทุกอย่างซ้ำอีก  ตามที่เป็นจริง

 

เมื่อพบกับคำถามที่ท้าทายต่อการตอบว่า...

     ***เกิดตอนเช้าแล้วจะเป็นปอดบวมได้อย่างไร

     ***ก็ตอบว่า อาจจะติดเชื้อตั้งแต่อยู่ในครรภ์  หรือระหว่างคลอด***

 

  ดูเหมือนญาติจะยังไม่พอใจ  กับคำตอบ

  ...

  จึงถามกลับมาว่า 

   ..เป็นเพราะว่าหมอทำหรือเปล่า  ถึงเป็นแบบนี้

 

   หมอ..ก็อึ้งไปเล็กน้อย

      ....อืม...

       ...เห็นจิตที่เกิดโทสะขึ้นมาในใจ  ชัดมาก

       ...เห็นชัดจน  กำหนดรู้ไปที่ความรู้สึกทันทีได้

       ...ไม่มีการตอบโต้..

 

   แต่ให้ข้อมูลกลับไป  ตามที่เป็นจริง  ว่าการคลอดเช้านี้ก็เป็นไปตามปกติ  ไม่มีปัญหาอะไร...

 

    แต่ก็หลุดออกมาเล็กน้อย  และออกอาการตัดพ้อเขาไป

    ว่า..

     - สิ่งที่คุณแสดงออกดูไม่ค่อยเหมาะสมนะ  น่าจะคุยกันด้วยดี  ค่อยๆคุยกัน

     - ผมเข้าใจถึงความเป็นห่วง  แต่หมอก็ทำหน้าที่ของหมออย่างรวดเร็ว  ไม่ได้ผิดพลาด ชักช้าอะไร

 

   เป็นการทบทวนและมองย้อนกลับไปว่า

   หากเมื่อก่อน  ที่เราโดนจี้จุดอัตตา  ตัวตน

   ...

    ... เป็นการ ก้าวผ่านตัวตนที่ชั่วร้ายของเรา

    ... จากความไม่รู้ว่าไม่ดี....แล้วขึ้นมาสู่การติดว่าดี

       สลับกัน...

 

   และกำลังเรียนรู้ว่า...ไม่เอาทั้งดี  และไม่ดี ทำอย่างไร..