บันทึกแรกคงจะยังทำตามจุดประสงค์ของการเขียน blog นี้ไม่ได้  เพราะรู้สึกหนักในใจบอกไม่ถูก

เมื่อประมาณ 1 อาทิตย์ที่ผ่านมาได้รับทราบข่าวร้ายจากเพื่อนสนิทมากๆ คนหนึ่ง ว่าสามีเขาเส้นเลือดในสมองแตก  ผ่าตัดแล้วยังไม่ฟื้น ผ่านมาเกือบ 10 วันแล้วก็ยังไม่ฟื้น ตอนนี้นอนอยู่ใน ICU  รู้สึกสงสารมาก ลูกก็ยังเล็ก

วันที่ทราบข่าวก็ไปนั่งเป็นเพื่อนอยู่หน้า ICU ทั้งวัน ชวนคุยไปเรื่อยๆ ไม่รู้จะปลอบใจอย่างไร วันรุ่งขึ้นก็ไปงานแต่งงานน้องสาวเพื่อนอีกราย  ขณะกำลังนั่งอยู่ที่งานดูแขกสนุกสนานกับงาน ดูเจ้าบ่าวเจ้าสาวยิ้มแย้มมีความสุข เตรียมจูงมือกันสร้างครอบครัวใหม่ ร่วมเดินทางกันไปบนถนนสายใหม่ที่ยังมีหนทางแห่งความสุขอีกยาวไกล  ก็นึกไปถึงสามีเพื่อนที่นอนอยู่ ICU  เขาและครอบครัวก็กำลังเตรียมตัวเดินทางไปบนถนนสายใหม่เหมือนกัน สายที่ภรรยาอาจต้องเดินไปคนเดียว หรือเดินคู่กับสามีเหมือนเดิมแต่สามีไม่เหมือนเดิม อาจต้องนอนติดที่ได้แค่แสดงความรู้สึกแต่ช่วยตัวเองไม่ได้  หรืออาจช่วยตัวเองได้ระดับหนึ่ง 

ทั้งคู่ต่างก็เตรียมตัวเดินไปบนถนนสายใหม่ของชีวิตสายหนึ่งเต็มไปด้วยความสุข อีกสาย........