คนมันเหงาเข้าใจมั้ย


        บ่อยครั้งที่แอบร้องไห้

เมื่อเธอกับเขาผ่านตรงหน้า

ทั้งที่ก่อนรักก็มักจะเตือนตัวเองเสมอมา

 ว่าเธอมีเขาในแววตา

        ส่วนฉันเป็นเพียงคนคุ้นหน้าที่ไม่น่าใส่ใจ

แต่อดไม่ได้ที่จะเสียน้ำตา

แม้เตือนตัวเองเสมอมาว่าอย่าหวั่นไหว

 ความรักที่มีให้คือการไม่หวังสิ่งตอบแทนใด-ใด

       แม้แต่เสียงสะอื้นไห้ก็ไม่หวังให้เธอปลอบใจอะไรเลย

 อย่าทำอย่างนี้จะได้ไหม

 อย่าแกล้งให้ฉันทุกข์ทนอย่างนี้

จะรัก ไม่รัก ก็บอกกันดี-ดี

     ทำอย่างนี้มันไม่ดีรู้ไหมเธอ

ที่เข้ามาทำเป็นห่วงใย คอยเอาใจทุกวันอย่างนี้

แล้วอยู่-อยู่ ก็หายไปไม่ใยดี

จะเอายังไงจ๊ะคนดีรีบบอกมา ...

   "คน คน นี้ไม่เคย ต้องการรางวัลปลอบใจ

ถึงฉันแพ้ก็ไม่ต้องการรางวัลปลอบใจ..."