ดอกไม้ในป่าช้า
(อัมพร แหวนเพชร)
ใจแทบพังได้ยิน ได้ฟังเครื่องไฟ
วันห่างไกล รักเรา ถึงคราวต้องลา
เมื่อก่อนเป็นแฟน เขาลา กันแท่นวิวาห์
หมดหนทางไขว่คว้า รักลา ไม่คืน กลับรัง
มาตามคำเชิญเดิน มามือเปล่าๆ
เอะใจ ที่ตรงศาลเจ้า รักเก่าของเราแต่หลัง
มีลานลั่นทมดอกนั้น ดูบานสะพรั่ง
เด็ดมาแล้ว เราไม่ชัง ของฝาก จากรักวันลา
....เธอรับไปแล้วจง เข้าใจใคร่ครวญ
ไม่ก่อกวนชักชวน ในทางชั่วช้า
จังหวะขาดเงินบังเอิญ ตรงวันวิวาห์
ดอก ไม้ในป่าช้า
ให้มาด้วยความยินดี
ด้วยใจศรัทธาถึงวัน ต้องลายังห่วง
ลั่นทม น้ำตาไหลร่วงเปื้อนอยู่ คู่ในกลีบสี
ความ ทรมานคือ ฉันรับมาเต็มที่
อวยพร ให้เธอโชคดี เพียงแต่ ฉันนี้ ระทม….
 |
|||||||
|
|||||||
|
|||||||
เพลงนี้ ผมไปฟังเขาใช้ร้องประกวด ฟังเพลินดีครับ
เป็นเพลงที่พี่ชอบที่สุด
คนตายจากไปความรู้สึกของเรามีแต่สิ่งดีๆต่อกัน
คนเป็นจากไปมันเจ็บ..ชา..แล้วก็ว่างเปล่า
เราอยู่กะความว่างเปล่าไร้ความรู้สึก
ความทรมานคือมิตรผู้ชิดใกล้
สวัสดีค่ะ
คุณ ลีลาวดี ครับ
คุณลีลาวดีครับ
เอาดอกไม้ราชินีมาฝากจ้า..อิอิ
แวะมาเดินเล่น...
ชมดอกไม้ในป่าช้า
สวยนะ
(^__^)
จะอยู่ที่ไหน ดอกไม้ก็เป็นดอกไม้อยู่ดี
คนซื่อสัตย์จริงใจ ก็เช่นกันครับ
มีคำกล่าวว่า
"กลิ่นหอม ของดอกไม้แลแป้งร่ำ มิอาจลอยทวนลม
แต่ความดีของสัตตบุรุษฟุ้งกระจายทั้งตามลมและทวนลม"
(ผมคงไม่อยู่ในข่ายหรอกครับ ฮ่า ฮ่า)
จะอยู่ที่ไหน ดอกไม้ก็เป็นดอกไม้อยู่ดี
คนซื่อสัตย์จริงใจ ก็เช่นกันครับ มีคำกล่าวว่า "กลิ่นหอม ของดอกไม้แลแป้งร่ำ มิอาจลอยทวนลมแต่ความดีของสัตตบุรุษฟุ้งกระจายทั้งตามลมและทวนลม".
....ขอบพระคุณค่ะ...
อย่างที่กล่าว.....
ต่อให้เป็นสถานที่รังเกียจยังไง
ค่าของสิ่งนั้น
ก็ยังคงที่อยู่เหมือนเดิม
.........................................
อย่างเพลงนี้!!!
ถ้าคิดดูออกไปแล้ว
ทุกๆคนล้วนจาต้องมาอยู่ที่ป่าช้าเหมือนกันหมด
แต่จะช้าหรือเร็ว.....
ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
.......................................
ขอบคุณคุณปอร์ ที่มาเยือนนะคะ ถูกต้องค่ะที่ว่า ทุกๆคนล้วนจะต้องมาอยู่ที่ป่าช้าเหมือนกันหมด