ดอกไม้ในป่าช้า

   (อัมพร แหวนเพชร)


ใจแทบพังได้ยิน ได้ฟังเครื่องไฟ
วันห่างไกล รักเรา ถึงคราวต้องลา
เมื่อก่อนเป็นแฟน เขาลา กันแท่นวิวาห์
หมดหนทางไขว่คว้า  รักลา ไม่คืน กลับรัง
มาตามคำเชิญเดิน มามือเปล่าๆ


เอะใจ ที่ตรงศาลเจ้า รักเก่าของเราแต่หลัง
มีลานลั่นทมดอกนั้น ดูบานสะพรั่ง
เด็ดมาแล้ว เราไม่ชัง ของฝาก จากรักวันลา
....เธอรับไปแล้วจง เข้าใจใคร่ครวญ
ไม่ก่อกวนชักชวน ในทางชั่วช้า
จังหวะขาดเงินบังเอิญ ตรงวันวิวาห์
ดอก ไม้ในป่าช้าให้มาด้วยความยินดี
ด้วยใจศรัทธาถึงวัน ต้องลายังห่วง
ลั่นทม น้ำตาไหลร่วงเปื้อนอยู่ คู่ในกลีบสี


ความ ทรมานคือ  ฉันรับมาเต็มที่
อวยพร ให้เธอโชคดี เพียงแต่ ฉันนี้ ระทม….