ความรู้สึกของเด็กที่ป่วยผ่านตัวหนังสือที่ผู้ดูแลต้องรับฟัง

น้องโอ๋ยัง... ทำไมนะหนูเศร้าจังเลย....

มาอ่านบันทึกของโอ๋ที่เขียนให้ในโครงการสานฝันกัน...ค่ะ

เนื่องจากหนูเป็นโรคที่ไม่มีใครอยากเป็นเป็นความโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้...

แต่ดิฉันยังเข้มแข็ง อยากหาย อยากกลับไปเล่นกับเพื่อนๆที่โรงเรียน

วันไหนที่ไม่ได้ไปโรงเรียนเพื่อนๆก็โทรหาประจำ ถ้าเรียนไม่ทันจะมีเพื่อนช่วยสอน

ที่ดิฉันโชคดีคือจะมีแม่คอยให้กำลังใจให้มาตลอดพร้อมกับครอบครัว

ถ้ากลับจากโรงพยาบาลก็จะมีคนไปเยี่ยม

ความฝันของดิฉันอยากเป็นนักประวัติศาสตร์เกี่ยวกับเครื่องของโบราณ

ถ้าโตมาดิฉันจะเป็นนักโบราณคดีให้ได้ตามความฝันของตัวเอง

แต่ถ้าป่วยอย่างนี้อีกนานกว่าจะสำเร็จ เพราะดิฉันรักการดูเครื่องของโบราณคดี

 

และถ้าโตมาดิฉันจะเลี้ยงแม่กับพ่อเพราะสงสารที่ต้องกู้เงินมารักษาหนู

และหนูก็สงสารพ่อถึงแม้เขาจะไม่ใพ่อที่แท้ๆ แต่ดิฉันรักเขามากเพราะพ่อไม่เคยบ่นไม่เคยด่า

พ่อมาแต่งงานกับแม่หนูตอนหนูเล็กๆ แต่พอหนูโตขึ้นหนูก็เลยถามแม่ว่า

แม่ทำไมหนูไม่เคยเห็นหน้าพ่อ พ่อที่เป็นความหวัง ความรักของหนู

หนูก็เคยถามแม่ แม่บอกว่าพ่อของหนูเกิดอุบัติเหตุตอนหนูยังเล็กๆ

พอหนูรู้ว่าพ่อเกิดอุบัติเหตุหนูเลยไม่กล้าถามแม่อีก หนูกลัวว่าแม่จะเสียใจ

แต่หนูก็พยายามหารูปพ่อมาดู แต่หาไม่พบเพราะแม่บอกว่าเอาไปทิ้งหมด มีแต่ภาพขาวดำที่ดูยังไงก็ไม่ชัด

หนูเลยไม่รู้ว่าอ้อมกอดของพ่อเป็นเช่นไร....

 

แต่ถ้าแม่ถามว่าของขวัญวันเกิดอยากได้อะไร

หนูอยากได้สร้อยเงินแท้รูปหัวใจและดาว

แต่แม่บอกว่าเดี๋ยวซื้อให้ แต่ถ้าแม่ไม่มีเงินหนูจะเก็บเงินเองก็ได้

แม่จะได้ไม่ต้องลำบากใจ

เพราะพี่ชายก็เกิดเดือนเดียวกัน....

สิ่งที่ชอบคือตุ๊กตา คิตตี้

ขอขอบคุณที่ทุกคนสานฝันให้

ขอบคุณมากๆเลยค่ะและผู้ที่ได้รับการสานฝันก็มีความสุข

และอยากให้มีกิจกรรมอย่างนี้ตลอดไป........