วันที่เรามุ่งมั่น และตั้งใจเรามักพบเหตุการณ์สองอย่างคือสมหวังดั่งตั้งใจ และไม่สมหวังดังที่คิด

ฉันเองมักเจอเหตุการณ์แบบที่สอง

หากถามว่าท้อไหม

ก็ตอบตรงๆว่าท้อ  แต่พ่อสอนไว้ในโลกนี้ของดีไม่ได้มาง่ายๆ

หนทางที่เคยวาดฝันไว้มักแปรเปลี่ยนด้วยชะตาหรือไร ไม่เคยคิดถึงมัน

เพียงแต่ตระหนักคิดติดกับคำพูดตัวเองว่า "ไม่เป็นไร "จนติดปาก

ครั้งนี้ปัญหาคือเด็กๆที่ฉันสอนยังมีหลายคนที่จำอักษรไม่ได้ฉันเริ่มให้เด็กน้อยเล่นบัตรอักษร โดย

1.แจ้งจุดประสงค์ เพื่อให้เด็กน้อยรับรู้และคึกคักมีชีวิตชีวากับการเรียนรู้

2.แบ่งเด็กน้อยโดยให้หากลุ่มกันเอง  โดยแจกบัตรอักษรให้คนละ 1 ตัวอักษร

3.สิ้นเสียงนกหวีดแล้วให้ตะโกนเลย ตะโกนหาพวก หากลืมก็เอาแผ่นอักษรในมือไปเทียบกันแล้วรวมกลุ่ม

4.ฉันแจกมัดอักษรให้กลุ่มละ 1 มัด  แต่ละมัดมี อักษร26 ตัว และแต่ละกลุ่มได้สีไม่เหมือนกัน

5.ชี้แจงกติกาง่ายๆ ไม่ซับซ้อนเพราะเป็นการเล่นครั้งแรก

6.ฉันนำคำศัพท์ที่คาดว่าเด็กๆน่าจะจำได้มาเขียนลงแผ่นกระดาษ เอ 4 บัตรละ 1คำ

7.โชว์บัตรคำทีละคำสอนอ่านออกเสียงจนมั่นใจว่าจำได้ แล้ว

8. ให้แข่งกันเรียงอักษรให้เป็นคำใครเสร็จก่อนได้คะแนนมาก 4-3-2-1ตาม ลำดับ

   ในตอนท้ายชั่วโมง ฉันตรวจงานพบว่าเด็กน้อยจำนวนมากกว่าครึ่งมีปัญหาด้านการจำอักษรสับสน

   และฉันไม่ละความพยายาม

ในชั่วโมงวาดเขียน ฉันใช้แผนสอง

ก็เพราะคำว่าไม่เป็นไร จึงต้องแก้ไขด้วยการคิดค้นยาแก้ลืม

ชื่อยา"อักษรที่ฉันรัก" เป็นยาใช้รักษาปัญหานักเรียนไม่สามารถจำตัวอักษรภาษาอังกฤษได้

โดยให้เด็กน้อยแต่ละคนเลือกอักษรที่ชอบที่รักมากที่สุด เพียง 1ตัวเท่านั้น

แล้วนำมาประดิษฐ์เป็นอักษรที่สวยงามตามใจปราถนา

เด็กทุกคนจะได้อักษรที่ตัวเองเสกสรรค์ปั้นแต่งอย่างสุดฝีมือ(เด็ก)

ฉันชื่นชมทุกผลงานของทุกคน มองหาจุดเด่น และให้คำแนะนำเรื่องการใช้สีชอล์ค

ทุกคนแลกเปลี่ยนกันชื่นชมผลงานกัน

และมอบหมายให้แต่ละคนค้นหาคำศัพท์ที่มีอักษรที่นักเรียนเลือกขึ้นมาไม่ต่ำกว่าคนละ 3 คำ

โดยคำนั้นต้องเป็นคำที่ขึ้นต้นด้วยอักษรที่นักเรียนเลือก ที่สำคัญนักเรียนอ่านออกเสียงได้ รู้ความหมาย

เมื่อเสร็จแล้ว นำมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน และให้เลือกอักษรที่ 2, 3 ,4.......จนครบ 26 ตัว,

และคาดว่า ภายในสิ้นเดือนนี้ นักเรียนแต่ละคน ทั้งคนเก่ง คนอ่อน

จะมียารักษาโรคลืมอักษร  คนละ 26 แผ่น พร้อมคำศัพท์ รวมเป็น 1 เล่ม

แต่ละเล่มน่าจะมีคำศัพท์ ทั้งที่เคยเรียนรู้มาแล้วและคำศัพท์ใหม่ที่รวมแล้วไม่ต่ำกว่า 78 คำ

สำหรับเด็กอ่อนที่จำไม่ได้เลย  ส่วนเด็กเก่งก็ต้องได้มากกว่า เป็นธรรมดา

สิ่งที่เด็กๆจะได้รับนอกจากได้ทบทวนสิ่งที่ลืมไปแล้ว ยังช่วยให้เด็กน้อยรู้วิธีค้นหาคำศัพท์  การรวบรวม

คำศัพท์เป็นหมวดหมู่ตามตัวอักษร เรียนรู้จากการแลกปลี่ยนกัน รู้จักชื่นชมผลงานผู้อื่น

และกิจกรรมนี้จะทำให้เด็กน้อยรักที่จะเรียนรู้เพราะเด็กน้อยได้มีส่วนร่วม

มีอิสระที่จะเลือกเรียนรู้ตามใจปราถนากับตัวอักษรที่ฉันรัก

บันทึกนี้ขอกราบขอบพระคุณท่านอ.เชาว์

ผู้ใช้นามปากกา paaoobtong นะคะ

ที่กรุณาเสนอแนะ และเห็นว่าพอเป็นประโยชน์ได้

ฉันจึงนำเรื่องราวที่ผ่านมาของเด็กน้อยกลุ่มนี้

ซึ่งเรียนรู้ภาษาอังกฤษในเรียนแบบมวยวัดมาเล่าสู่กัน