เมื่อเวลาใดที่เราต้องมีหน้าที่ความรับผิดชอบในการงานที่สำคัญๆของส่วนรวม

 

เวลานั้นเราอาจจะต้องเหนื่อย หนักใจ ถูกโดดเดี่ยว

 

สำหรับผมขอเพียงอย่างเดียว คือ “กำลังใจ ความเข้าใจ” จากคนที่เรารัก

 

เมื่อนั้น ความเหนื่อย หนักใจ โดดเดี่ยว ก็จะไม่ระคายเคืองกายและใจ

 

แต่ในทางกลับกัน เมื่อใดที่คิดว่าไม่มีใคร เกิดคำถามว่า “มันเป็นหน้าที่ของเราคนเดียวรึ? เป็นความรับผิดชอบของเราคนเดียวรึ? แล้วถ้าเราไม่ทำต่อมันจะเป็นอะไรไป? เพราะมันคืองานของส่วนรวม”

    

อาจจะทำมากไป ทำเป็นประจำ จนคนอื่นเข้าใจผิดว่าเป็นงานของเรา เป็นสิ่งที่เราต้องทำเมื่อถึงเวลา เป็นความรับผิดชอบของเรา ถ้าดีก็รับด้วยกัน ถ้าไม่ดีก็เราต้องรับไป

    

เฮ้ย เหนื่อยครับ ! ประเทศไทย

 

แต่ยังดีที่มีกำลังใจจากคนที่เราต้องการ..ขอบคุณคนคนนั้น

 

ปล.บ่นๆ เรื่องงานๆ เจ้าของ ยิ่งนานไป ยิ่งเห็นคนมากขึ้น แต่ไม่ไปบวชแน่ๆ เพราะจะไม่ได้ทำอะไรที่ชอบที่ชอบ และไม่ได้ไปที่ชอบที่ชอบ 555

 

     Jack Kamphanat