ตาอ้นเป็นคนใจดี...แกพายเรือรับส่งคนข้ามฝากทั้งวันตัวแกเลยดำ

     

       บ้านของฉันอยู่ริมแม่น้ำน่าน ที่กว้างใหญ่และใสสะอาด ฉันชอบนั่งริมตลิ่ง มองดูคุ้งน้ำจนสุดลูกหูลูกตา มันสวยงาม ร่มรื่น ร่มเย็น ฉันจินตนาการเกี่ยวกับแม่น้ำไปต่างๆ นาๆ.... ใกล้ๆ บ้านของฉัน เป็นบ้านของ ตาอ้น กับยายจันทร์ฟอง บ้านของตายายทั้งสองอยู่บนตลิ่ง ถัดเข้ามาจึงเป็นบ้านของฉัน ตาอ้นเป็นคนสำคัญของหมู่บ้าน สำคัญมากเสียด้วย..เพราะตาอ้นมีอาชีพพายเรือรับจ้าง พาคนข้ามฝากไปในเมือง ใครจะเข้าไปในเมืองก็ต้องมานั่งเรือของตาอ้นเพราะใกล้กว่าที่จะต้องนั่งรถสองแถว เพราะต้องอ้อมผ่านหลายหมู่บ้านเพื่อไปข้ามสะพานคอนกรีต  เพื่อเข้าไปในเมืองนั่งเรือข้ามฝากแล้วเดินขึ้นไปอีกประมาณ 100 เมตร ก็ถึงถนนเข้าเมือง มีทั้งรถเมล์ รถสองแถว แท็กซี่ แป๊บเดียวก็ไปเดินเฉิดฉายอยู่ในเมืองแล้ว... 
      ตาอ้นเป็นคนใจดี...แกแข็งแรงมากเพราะแกพายเรือทั้งวัน (นี่แหละข้อดีของการออกกำลังกาย) ตาอ้นไม่ชอบสวมเสือ แกนุ่งกางเกงขาก๊วย คาดพุงด้วยผ้าขาวม้าลายสก๊อต พายเรือตากแดดตลอดวัน ตัวแกเลยด๊ำ..ดำ ใครเรียกให้รับเวลาไหน ตาอ้นไม่เคยเกี่ยง คนเดียวแกก็พายข้ามฟากไปรับ ได้ค่าจ้างสลึงเดียว...
      เวลาถึงหน้าฝน และจะมีน้ำปาดไหลมาปนกับน้ำน่านบริเวณท้ายเขื่อนสิริกิติ์ (น้ำป่า ไหลมาจากอำเภอน้ำปาด เลยเรียกว่า “น้ำปาด” ) ทำให้น้ำขุ่นแดง น้ำจะเยอะสูงจนเต็มตลิ่ง และไหลเชี่ยวมาก ดูแล้วน่ากลัว เสียวไส้ เวลาตาอ้นพายเรือไปรับผู้โดยสาร มองเห็นเรือตาอ้นเล็กนิดเดียว....กลัวเรือจะล่มเหลือเกิน... แต่ตาอ้นก็สามารถพายเรือพาชาวบ้านข้ามฟาก ฝ่ากระแสน้ำอันเชี่ยวกลาด ถึงฝั่งอย่างปลอดภัย..ทุกคน ตาอ้นสุดยอดมาก ขอบคุณตาอ้นค่ะ...