เขียนถึงความรักที่มันทำให้ใจเจ็บได้ใน"ชีวิตเวียนไหว้"

ไม่เคยคิดหรอกว่าความเจ็บปวดที่โดนทำร้ายจากความรักนั้น

มันจะเจ็บปวดทรมานเพียงใด......

 

มันจบลงแล้ว  เธอเดินจากไปแล้วซินะ

แต่ทำไมภาพเก่า ๆ ยังคงฝังใจ....ฝังจำ....

อยากจะหนีความทรงจำนี้ให้พ้นในเร็ววันเหลือเกิน..

แต่ดูเหมือนฝันร้ายนั้นยังคอยตามหลอกหลอนใจเราอยู่เสมอ 

เหมือนมีภาพเธอล่องลอยวนเวียนมาหลอนใจ

 

โดนคนที่รักกรีดใจ

กลายเป็นบาดแผลซ้ำ…ลึก.....ลึกเกินไปเสียแล้วรัก

ช่างโหดร้ายเหลือเกิน......หยุดได้หรือยัง....เจ้าใจ...หยุดทำร้ายตัวเองได้ไหม......

หยุดเถิด....ได้โปรด.....หยุดนึกถึงภาพของเธอเสียทีนะ

 

กี่ครั้งแล้วที่ความเงียบเหงาเข้ามาเป็นเพื่อน

เหน็บหนาวเยือกเย็นเพียงใดและจะต้องทนกับมันเรื่อยมาทุกคราไป....