เดินหน้าเขียนต่อไป
สุดเส้นปลายสายรุ้งเส้นนั้น
งดงามประทับใจของใครๆ
แต่สุดท้ายเลือนรางหายไป
ความงดงามมีสิ้นสุดเสมอๆ
มวลหมู่ชีวิตต่างล้วนเดินทางไกล
จากจุดเริ่มจากจุดว่างเปล่า ก่อตัว
ก่อเกิดตั้งอยู่แสวงหาและดำรงตน
ต่างต้องการมากด้วยตัณหา.....หนานักกิเลส
ทำใจ ให้หยุดมอง แก่นแท้ แก่นแท้ อยู่ไหนหนอ...
ดังสรรพสิ่งรอบกายคอยย่ำเตือนทุกชีวิต
ธรรมชาติล้วนเป็นธรรมสอนเรา
ทุกข์ สุข ล้วนเกิดดับที่ใจใคร ๆ ก็กล่าว
หากเราไม่มีวันรู้ทันถ่องแท้นักหรอก " กับคำว่าอาริยะ"
